„Ég byrj­aði í klass­ísku píanó­n­ámi sjö ára og bjó þá í 55 fer­metra íbúð í mið­bænum þannig að það þurfti að ryðja til í stof­unni til að koma hljóð­fær­inu fyrir, en eftir 12 ár hætti ég. Þetta var mjög íhalds­samt nám og það var rosa­lega lítið sem maður mátti impró­vísera og ég vissi ekki hvað ég vildi gera eftir það. Ég íhug­aði að verða blaða­maður eða kokkur; ég ferð­að­ist um Suður-Ameríku í fjóra og hálfan mánuð eftir að ég útskrif­að­ist úr MH; síðan byrj­aði ég og hætti í dönsku­námi við Háskóla Íslands.

Síðan kynn­ist ég Mengi og það opn­aði nýjan heim fyrir mér. Þetta er vett­vangur fyrir til­raunir og verk í vinnslu og er rosa­lega mik­il­vægur fyrir fólk sem vill prófa sig áfram. Hér upp­lifir maður rosa­lega margt og kynn­ist mörgum ein­stak­lingum og það æxl­að­ist þannig að það opn­að­ist staða sem mér var boðin, og það var ákvörðun sem breytti lífi mínu mjög mikið, því líf mitt hefur meira eða minna snú­ist um þetta.

Ég er kannski smá hlé­dræg, fann ekki minn vina­hóp fyrr en á þriðja ári í MH, en þessi vinna hefur opnað mig rosa­lega. Ég hef kom­ist að því að ég hef mikla unun af því að vinna með öðru fólki, að hjálpa við að setja upp sýn­ingar, þótt það sé aðal­lega á bak við tjöldin.“