„Ég byrjaði í klassísku píanónámi sjö ára og bjó þá í 55 fermetra íbúð í miðbænum þannig að það þurfti að ryðja til í stofunni til að koma hljóðfærinu fyrir, en eftir 12 ár hætti ég. Þetta var mjög íhaldssamt nám og það var rosalega lítið sem maður mátti impróvísera og ég vissi ekki hvað ég vildi gera eftir það. Ég íhugaði að verða blaðamaður eða kokkur; ég ferðaðist um Suður-Ameríku í fjóra og hálfan mánuð eftir að ég útskrifaðist úr MH; síðan byrjaði ég og hætti í dönskunámi við Háskóla Íslands.

Síðan kynnist ég Mengi og það opnaði nýjan heim fyrir mér. Þetta er vettvangur fyrir tilraunir og verk í vinnslu og er rosalega mikilvægur fyrir fólk sem vill prófa sig áfram. Hér upplifir maður rosalega margt og kynnist mörgum einstaklingum og það æxlaðist þannig að það opnaðist staða sem mér var boðin, og það var ákvörðun sem breytti lífi mínu mjög mikið, því líf mitt hefur meira eða minna snúist um þetta.

Ég er kannski smá hlédræg, fann ekki minn vinahóp fyrr en á þriðja ári í MH, en þessi vinna hefur opnað mig rosalega. Ég hef komist að því að ég hef mikla unun af því að vinna með öðru fólki, að hjálpa við að setja upp sýningar, þótt það sé aðallega á bak við tjöldin.“