Vorið 2002 sat ég við símavörslu hjá Já.is í húsnæði Pósts og síma á Akureyri. 

Við næsta borð sat systir mín sem er sjö árum eldri en ég, fráskilin með tvo drengi á framfæri – sama staða og ég var sjálf í. Við vorum á morgunvakt og það var lítið að gera en samt nóg til að trufla samtal ef við reyndum að tala saman, svo við sátum þegjandi milli símtala. 

Ég var að ljúka símsvari þegar systir mín teygði sig yfir lyklaborðið hjá mér og ýtti á blokkun sem lokaði borðinu hjá mér. Ég leit við og sá að hún hafði blokkað sitt borð líka.

Hún horfði á mig spurnaraugum og spurði: „Ert þú ekki með iðnskólagráðu?“

„Jú,“ svaraði ég.

„Af hverju situr þú þá hér í þessu láglaunastarfi við hliðina á mér sem hef enga menntun?“

Ég gat engu svarað, fór heim og íhugaði spurninguna með sjálfri mér og fór af stað að finna út mína möguleika. Á Akureyri var ekki mikið um valmöguleika svo ég fór að hugsa út fyrir Akureyri og mögulega búsetu annars staðar.

Ég endaði á að fá mér vinnu á leikskóla þar sem ég hafði áður verið skólaliði í grunnskóla og þekkti skólastarfið.

Ég vann í eitt ár á leikskólanum og skráði mig svo hjá Háskólanum á Akureyri í grunnskólakennaranám en mér leist betur á það en leikskólakennarann.

Eftir útskrift á Akureyri hef ég bætt við mig mun meira námi við Háskóla Íslands og starfað í grunnskólum á Akureyri og í Reykjavík nú í yfir 20 ár. Og þvílíkur heiður að fá að starfa með unga fólkinu okkar alla daga.

Ég hugsa oft til systur minnar með kærleika og þakklæti fyrir spurninguna og að hafa ýtt við mér.