„Sárið er enn opið“ 36 árum eftir að hún fæddi andvana barn

„Þetta er reynsla sem lifir alltaf með mér. Nú eru 36 ár liðin og sárið er enn jafn­opið, þótt það sé filma yfir því. 

Hjálpin sem við for­eldr­arnir fengum var 15 mín­útna sam­tal við prest. Svo sagði fólk setn­ingar á borð við: „Þið eruð nú ung og getið reynt aftur“ og „lík­urnar á að þetta komi fyrir aftur eru litlar sem engar“. Það gerir mig enn reiða. Ég get ekki eign­ast þetta barn aftur, barnið sem ég var að syrgja. 

Tvisvar sinnum gekk ég aftur í gegnum með­göngu­eitrun, en vissi hvað var að ger­ast svo hægt var að grípa inn. Börnin fædd­ust fyrir tím­ann. Sonur minn var sjö merkur og dóttir mín þrjár merkur. 

Þessi reynsla gerir það að verkum að ég á enn eftir að óska verð­andi móður til ham­ingju. Mín hugsun er alltaf: Þetta er ekki alveg komið, þótt barn sé komið undir. 

Enn reyni ég að taka tíma á fæð­ing­ar­degi hennar þar sem ég sit og hugsa um hana. Við pabbi hennar erum skilin en þessa sorg finnst mér ég eiga með honum og á erfitt með að hleypa fleirum inn í þessar til­finn­ingar. 

Ríkidæmi mitt er mikið en barna­börnin eru fjögur. Sonur minn heiðr­aði minn­ingu systur sinnar með því að skíra frum­burð­inn í höf­uðið á henni. Ég varð inni­lega glöð. Nýlega hlust­aði ég á lag með text­anum: Hvernig á lífið að verða ánægju­legt ef það er aldrei erfitt? Það er lær­dómur sem ég hef dregið af mínum brekkum, að horfa frekar á það jákvæða sem ég er svo heppin að hafa í líf­inu.“