Elsku Embla

Guðrún Katrín Bryn­dís­ar­dóttir og Arnar Guð­munds­son horfðu björtum augum til fram­tíðar, þau voru bæði í mik­il­vægum störfum, að gera upp drauma­húsið og dug­leg að ferð­ast með dæt­urnar, draga þær með á söfn og leik­sýn­ingar. Syst­urnar, Agla og Embla, voru nánar vin­konur, virkar í tóm­stundum og námi. Faðir þeirra sagði sögur og móðir þeirra sló á létta strengi. Á morgn­ana vakti hún þær með heitum kaffi­bolla og mætti þeim með faðm­lagi þegar þær komu á fætur. Um helgar voru bak­aðar pönnu­kökur. „Vá, hvað ég var ham­ingju­söm. Nánast með sam­visku­bit yfir að hafa allt til alls og allt sem ég gat óskað mér,“ skrif­aði Katrín síðar, í dag­bók sem hún hélt eftir frá­fall dóttur sinnar. 

Nemendum beint í kirkjuna 

Vorið 2021 voru þema­dagar í Haga­skóla. Síðustu skóla­dögum ann­ar­innar var að ljúka og nem­endur mættu seinna en vana­lega, fullir til­hlökk­unar fyrir skrúð­göngu niður í bæ. En þegar þeir mættu lá eitt­hvað …