Helena Huld Haf­steins­dótt­ir hún missti vin­konu sína þeg­ar hún var fjór­tán ára. Henni fannst sem ver­öld­in hefði stöðv­ast og átti erfitt með að sjá aðra halda lífi sínu áfram. Það tók hana lang­an tíma að vinna úr sorg­inni en fimm ár­um síð­ar er hún far­in að horfa björt­um aug­um til fram­tíð­ar.

Áslaug Pálma­dótt­ir Thorlacius var fjór­tán ára göm­ul þeg­ar hún missti nána vini með svip­leg­um hætti. Í kjöl­far­ið þurfti hún að tak­ast á við sár­an missi, flókna sorg og spurn­ing­ar sem aldrei verð­ur hægt að svara til fulls. Hún seg­ir hér frá því sem hjálp­aði henni.

Þann 7. júní verða fimm ár lið­in frá frá­falli Emblu Arn­ars Katrín­ar­dótt­ur. And­lát henn­ar var harma­fregn fyr­ir sam­fé­lag­ið, en fjöl­skyld­an sat eft­ir með sorg­ina. Löngu áð­ur en Embla fékk grein­ingu var fjöl­skyld­unni orð­ið ljóst að hún væri orð­in al­var­lega veik, en vegna þess hve þög­ul veik­ind­in voru tók tíma að fá áheyrn. Jafn­vel þá skorti skiln­ing á stöðu barns­ins, sem svipti sig lífi og var jörð­uð á fimmtán ára af­mæl­is­dag­inn sinn.