Í umræðu samfélagsins heyrast umkvartanir þess efnis að lesskilningi of margra unglinga sé ábótavant. Krakkarnir lesi varla bók lengur, heldur grúfi sig ofan í snjallsíma sína og því sé íslenskan í dauðateygjum. Mikil er ábyrgð grunnskólabarna, sé umræðan dregin saman í stórkarlalegum dráttum. En hvað með það jákvæða? Heyrum við kannski minna af því?
Og hvað með íslenskukennarann – með greini? Alla þá íslenskukennara sem galdra á hverjum degi, svipað og kennarinn í bíómyndinni Dead Poets Society, með leikaranum Robin Williams heitnum, sem svo margir miðaldra í dag sáu á sínum tíma. Kvikmynd um óhefðbundinn kennara sem kennir við virtan heimavistarskóla fyrir drengi í Nýja-Englandi og notar ljóð til að hvetja þá til sjálfstjáningar en líka til að hrista þá úr stífu hlutverki.
Unglingurinn minn, líkt og jafnaldrar hans, átti til að grúfa sig í símann og horfa á bíómyndir frekar en að lesa bók. Bara ný kynslóð, hugsaði foreldrið. En viti menn! Allt í einu var unglingurinn farinn að fletta þykkum bókum úr bókaskápnum, lesa Sölku Völku og grúfa sig álíka spenntur ofan í ritgerðir og hann undirbýr sig fyrir handboltamót. Hann var að uppgötva fjársjóðinn í bókum og um leið frelsið sem býr í því að tjá sig með skrifum, að bragða á hinum hugvíkkandi miði sem drengirnir í Dead Poets Society drukku í sig í gegnum bókmenntatexta. Hvað var að gerast?
Jú, hann hafði fengið nýjan en gamalreyndan íslenskukennara og … eitthvað hafði breyst. Minnug þess hversu örlagarík áhrif íslenskukennari minn hafði haft á mig á sama aldri langaði mig að vita meira um þennan kennara, hana Önnu Maríu sem kennir við Háteigsskóla, á gömlum heimaslóðum sínum, alin …
Veistu meira? Láttu okkur vita
Það tókst ekki að sækja formið. Reyndu aftur eftir augnablik.























Athugasemdir