Ég verð voða­lega örg þegar verið er að tala um launa­hækk­anir. Ég held að fólk hafi lítið við þær að gera, því launa­hækk­anir einar og sér hafa ekk­ert að segja. Sleppum þeim bara.

Ef laun verða hækkuð um fáein pró­sent smit­ast það bara út í þjóð­fé­lagið – leigu­verð hækkar, vextir hækka, allt hækkar og við verðum búin að tapa niður hverri ein­ustu krónu um leið og við fáum hana.

Unga daman sem er að vinna með mér er ein­stæð móðir sem býr í 60 fer­metrum. Hún borgar fyrir það 180 þús­und krónur. Hún kemst aldrei í eigið hús­næði, hún situr bara föst í þessu rán­dýra leigu­hús­næði.

Ég vil sjá rík­is­stjórn­ina og verka­lýðs­fé­lögin fara í mikla upp­bygg­ingu á hús­næði. Svo þarf að hækka per­sónu­af­slátt­inn hjá öllum þeim sem hafa tekjur undir 500 þús­und krónum.

Fyrir utan þetta ætti að hækka örorku­líf­eyr­inn og atvinnu­leys­is­bæt­urnar. Það eru aðgerðir sem myndu bjarga mörgu fólki.

Hvort ég ætli að fara í póli­tík sjálf? Nei, ég er orðin of gömul til þess. Ég ein og sér get heldur ekk­ert gert. Þau eru líka hörð þetta fólk hjá Eflingu, VR og Vil­hjálmur uppi á Skaga. Þau þurfa bara að leggja enn meiri áherslu á íbúða­málin og ein­beita sér að réttu úrræð­unum.