1. Gellur úr gelluvögnum

Árni Sig­fús­son segir að besti matur sem hann fái séu gellur í brúnni lauk­sósu.

„Við Eyja­peyj­arnir smíð­uðum sér­staka gellu­vagna, eða sér­lega útfærða kassa­bíla, skárum gellur af þorsk­haus­unum áður er þeir fóru í bræðslu og drógum svo gellu­vagn­inn á milli húsa og seldum ferskar gellur. Þetta gaf ágætis vasa­pen­ing og afgang­ur­inn, sem ekki seld­ist, var að sjálf­sögðu eld­aður heima. 

Upp­á­halds­upp­skriftin var frá mömmu – að dýfa gell­unum í þeytt egg með mjólk, velta upp úr hveiti, krydd­uðu með salti og pipar, setja á smjör­legna steik­arpönnu með söx­uðum lauk og steikja báðar hliðar. Hella síðan sjóð­andi vatni í botn pönn­unnar, bæta í einum pakka­ten­ingi af kjöt­krafti og leyfa þessu að malla í 15 mín­útur. 

Þá var hrærð smá sósa, eða hveiti­jafn­ingur, út í (smá hveiti með vatni hrist saman) – eða Maizena-blanda fyrir dökka sósu notuð ef þurfti að þykkja sós­una. Þetta er besta fæða sem hugs­ast getur …