„Mamma mín, Sigrún Rafns­dóttir, er lík­lega sú mann­eskja sem hefur mótað mig hvað mest, vís­inda­kona með fæt­urna á jörð­inni, for­vitin og greind. Að eign­ast dætur mínar þrjár, Söru, Sigrúnu og Elsu, á tíma­bili sem spann­aði frá því að ég var 22–39 ára, var líka mikil gæfa og ramm­aði inn mitt óstýri­láta eðli. Þær hafa fyllt mig stolti og veitt mér ómælda gleði allar þrjár. Óvænt frá­fall pabba míns þegar ég var 26 ára hafði á mig þrosk­andi áhrif, það var sárt en opn­aði um leið ung augu mín fyrir því að ekk­ert er eilíft. Í seinni tíð held ég að mín gæfa hafi falist í því að fá að vinna við það sem mér finnst skemmti­leg­ast með mínum besta vini og sam­býl­is­manni, Valdimar Jóhanns­syni leik­stjóra. Kvik­myndin okkar, Dýrið, sem fer nú sig­ur­för um heim­inn, verður lík­lega seinna það sem ég mun nefna sem „atvik“ sem hafði veru­leg áhrif á líf …