Þegar hrunið skall á var ég verk­efna­stjóri hjá Lands­bóka­safn­inu og verk­efnið mitt var skorið niður um helm­ing. Mér leist ekk­ert á það að vera áfram við þær kring­um­stæður, þannig að ég klór­aði mér smá í koll­inum og hugs­aði um mína stöðu. Ég var jú 30 ára, barn­laus og ein­hleyp, og gat því auð­veld­lega leigt út íbúð­ina mína til að fara á vit ævin­týr­anna.

Ég hafði alltaf verið mjög alvar­leg, farið að búa ein 16 ára, klárað háskóla- og meist­ara­nám og unnið full­orð­ins­leg störf, en ég átti engin brenn­andi áhuga­mál. Ég furð­aði mig alltaf á þessum vinum mínum sem áttu dýr áhuga­mál sem voru vesen; ég náði ekki hvernig það gat rétt­lætt að eyða svona miklum tíma og pen­ingum í áhuga­mál.

Ég fór til Mexíkó í des­em­ber 2008 þar sem ég kynnt­ist götu­lista­hópi, og þar atvik­að­ist það að ég slóst í för með þeim; eftir það var ekk­ert aftur snúið. Ég flutti aftur heim í árs­byrjun 2012 og er í dag sjálf­stætt starf­andi sirku­slista­kona. Þetta er rosa­lega mikið hark, en ég hef ofsa­lega gaman af því að kenna öðrum það sem hefur gert mig svo glaða. Ef ég spái í það, þá er það ekki bara því ég hef gaman af þessu, heldur af því þetta var kannski lífs­fyll­ingin sem mig hafði vantað. Eru ekki allir að leita að svona rai­son d'être?

Mynd: Heiða Helga­dóttir