Ég er fædd 1952 á Siglufirði, 28. janúar, á sólardegi Siglfirðinga. Það eru minningar sem fljóta um innra með mér um liti, snertingu við undrin öll sem voru blóm, ilmur, fiðrildi, flugur, hrossaflugur, fuglar, ský á himnum, bökunarilmur, logandi eldur í kolaeldavélinni, rennandi á, snjór, að sitja í kerru, vatn í fötu – og verandi forvitin á alls konar ævintýri, sjórinn, labba á staura, húshorn, detta um spýtur, klifra í köðlum, safna steinum, kuðungum, horfa á marflærnar, tína egg og blása úr þeim, skoða steingervinga, borða sand og móberg, skríða undir girðingar, týna vettlingum, gleyma húfunni, ég man ekki hvar, kjóllinn rifnaði á girðingunni, setjast á þúfu með ótrúlega súran rabarbara, fyndið nafn, krukkur fullar af jurtum.

Ófreskjur og þvottur uppi á snúru

Ég var skýjaglópur og er enn, hrakfallabálkur, ég drukknaði en var bjargað, sá mikið þá, 4 ára, brenndist illa sama ár, lærði að prjóna og hekla, lita og elska sögur, lærði um góðvild og snertingu, sársauka og líf, spítala og bata.

Lífið utandyra sem ég sá út um gluggann, frænkur sem komu að heimsækja mig á spítalann, miðil sem lagði á mig sínar hendur og ég datt inn í andaheiminn, ótrúlegar martraðir, ófreskjur um dimmar nætur, svo var þetta baðsloppurinn hans pabba og draugarnir, þvottur á snúru uppi við bragga.

Þórunn og TómasHjónin Þórunn og Tómas Jónsson eiginmaður hennar.

Lífið er líka vinna, passa börn, vinnan í fiskinum, taka til, búa til hafragraut, leika mér í parís, boltaleik, snú-snú og yfir, synda í tjörninni, sjónum, læra að hjóla, safna mér fyrir skautum og hjóli. Hlusta á útvarpið, dreyma um lög og aðrar veraldir, 5 á Fagurey, er líf á annarri plánetu, hvernig er að sigla á skútu, horfa á flugdreka og vera kölluð Þórunn „út af hverju“.

Þórunn Elísabet brallaði ýmislegt sem barn.

Fara í sveit, dauðhrædd við beljurnar, en þær voru bara forvitnar um mig, hætta að finna fjósalyktina, allt var svo ilmandi, reyr, taðan, súrheyið, hrossaskíturinn svo fallegur í laginu og góð lykt af honum, kálfarnir fjörugir, nýfædd lömb í fangið og þau strax svo sterk, hoppuðu jafnfætis beint upp í loftið.

Hlusta á jökulinn, bjartar sumarnætur, tína birki til að setja í mjólk og leggja fýl í yfir nótt í matinn daginn þann, bera andaregg upp í ljósið til að athuga hvort þau væru stropuð eða hvort væri hægt að baka úr þeim.

Strokka smjör, skilja mjólkina, búa til mysing, hleypa ost, smala, rýja kindurnar, bólusetja lömbin, veiða sel, skafa skinn, negla á grind og sólþurrka, búa til sápu, skola brúsana og þvo rækilega í bæjarlæknum, reka kýrnar út í spildu. Brenna ruslið, sandskúra stigann upp, elskaði ilminn í smiðjunni, langaði að læra að búa til skeifurnar, yndislegt að finna andardrátt hestanna eftir reiðtúr út í sel, raka í garða, drýlur, sátur, krækja saman hrífum svo ég kæmist örugglega í sveitina aftur næsta sumar.

Svona lærði ég að lifa

Við krakkarnir sitjum þreytt en sæl á heyvagninum eftir langan dag, lesið í skýin um veðrið, ekki kunni ég það. Ég fann afvelta hrút sem þurfti svo að lóga, gefa heimalningi mjólk á pela og sjá hann stækka, svo góður og gæfur, sandur, aur, kríur, skúmar, fýll, lóur, spóar, maríuerlur, fuglasöngur, blóðberg, lyng, kjarr.

Hlaupa út í urð, tína bláber, þeyta rjóma og borða volg berin í sólarhitanum, smá sykur og þeyttur rjómi, hljóðin frá Farmalinum, verið að snúa, passa sig á drifskaftinu, en fá að standa aftan á, stakk heykvíslinni í gegnum fótinn og nýju strigaskóna, sá á eftir þeim, en ég samt skellihló, við vorum að moka heyinu í blásarann.

Svona lærði ég að lifa í þessu undri sem lífið er og færir okkur allt, sumt sjáum við strax en annað seinna, gjafirnar eru óútreiknanlegar, óhöpp geta verið til góðs.

Dásamlegt-dásamlegt

Ég hef verið gríðarlega lánsöm, starfað við forvitni mína, liti, sögur með snillingum. Í starfi mínu í lífinu sem valdi mig og ég sagði já, takk við leikhúsinu, að skapa allt, frá texta úr bókstöfum sem sagði sögu, um fólk sem lifði á öðrum stað og ég fengin til að taka þátt í að búa til og töfra fram þann veruleika.

Amma mín Þórunn Elísabet tvítók alltaf „Dásamlegt-dásamlegt“ og ég tek undir það. Leikstjórar, leikarar, ljósameistarar, sýningarstjórar, hár og smink, saumakonur, propsarar, smiðir, málarar, hljóð- og myndasmiðir, danshöfundar og sviðshreyfingar. Allir þessir snillingar á bak við tjöldin, saman segjum við söguna og leitum lausna til að fanga söguna, á endanum er þetta einungis til að gera tilveruna sjáanlega, verkið á sig sjálft.

Stóran part af ævi minni hef ég hvíslað, læðst um í myrkri og töfrum, skógeymslan, rétt stærð, réttur litur, sorrí, smá táfýla, bíddu, brotnaði hællinn! Finn aðra strax, saumspretta, kannski bara annar jakki, skoðum það.

Það hafa verið mín forréttindi að starfa við ástríðu mína þó að hún hafi verið á mörgum sviðum og töluvert vesen á þeim öllum. Ég hef alltaf litið á mig sem skrúfjárn og töng í listinni, svolítið af spottum, skakkt klippt og sagað.

Vaxa úr grasi, mold, lyngi, stjörnubjörtum nóttum og faðmlagi við sköpunina alla. Ég er Þórunn Elísabet.