Ég heiti Nada Maher og er 25 ára gömul palest­ínsk kona úr hjarta Gaza – nánar til­tekið frá Jabalia-búð­unum, sem hafa orðið tákn þján­ingar og seiglu. Ég skrifa þessi orð úr hjarta þjóð­ar­morðs­ins, frá rúst­unum sem áður voru heim­ili, frá þeim sem eftir lifa úr fjöl­skyldum, frá röddum barna sem hvorki eiga til hnífs né skeiðar – né vernd fyrir sprengjuregni.

Ég er ung kona, eins og hver önnur, sem eitt sinn dreymdi um venju­legt líf. Ég átti drauma um fram­tíð, um nám og vinnu, um sjálf­stæði og von. En í stað­inn lifum við nú í þjóð­ar­morði sem sundrar fjöl­skyldum okkar, rænir börnin bernsku sinni og reynir að slökkva það sem enn er eftir af mann­úð­inni í okkur.

Við búum við þjóð­ar­morð sem fer fram fyrir opnum tjöldum – undir augum heims sem þegir. Þögn sem er ekki lengur hlut­leysi, heldur með­sekt. Á hverjum morgni, áður en við …