Raddir Gaza

Eftir sprengju­árás varð Salma Ebrahem 25 ára gömul ekkja með tvær ungar dætur, sem spyrja í sífellu: „Mamma, hvar er pabbi?“

„Ég verð örvænt­ing­ar­full þegar ég stend og horfi á eyði­legg­ing­una og spyr sjálfa mig hvenær þess­ari martröð ljúki,“ skrifar Israa Saed. Hún hefur lifað fimm stríð, en aldrei séð neitt í lík­ingu við grimmd­ina sem á sér stað á Gaza núna.

„Hungrið er aðeins hluti af martröð­inni,“ skrifar Yousef Altawil sem er 26 ára lækna­nemi frá Gaza.

„Ég skrifa ekki vegna þess að orð muni stöðva dauð­ann – heldur til að stað­festa að við vorum hér,“ skrifar hin 25 ára gamla Nada Maher frá Jabalia-flótta­manna­búð­unum.

Að horfa upp á stríð getur verið yfir­þyrm­andi og haft í för með sér mikla van­mátt­ar­kennd. Þrátt fyrir það finnur fólk leiðir til að gefa af sér með óvenju­legum hætti. Sigríður Rósa Sig­urð­ar­dóttir er ein þeirra og styður við og styrkir fólk á Gaza með því að selja kleinur. Hún seg­ist forð­ast það að horfa á fréttir af ástand­inu og skilur ekki hvers vegna ekki sé gripið til aðgerða til að stöðva stríðið – en hún imprar á því að allir geti lagt hönd á plóg til að hjálpa.

Frásögn Nour Al-Batsh, 28 ára móður í Gaza, af umsátri, sprengjum og örvænt­ingu.

Guðný Gúst­afs­dóttir er í reglu­legum sam­skiptum við 29 ein­stak­linga á Gaza. Orð þeirra snertu hana djúpt, þegar þau sögðu að það væri hvorki dauð­inn, sprengj­urnar né hungrið sem væri verst heldur þögnin. Það að eng­inn heyri í þeim. Ykkar raddir munu aldrei þagna, var svar hennar.

„Ég faðm­aði börnin mín og konan mín skalf,“ skrifar Zaki A. Sharqawi. „Ég hélt að þetta væru enda­lokin.“

Mohamed Qanoo, fram­hald­s­kóla­kenn­ari á Norður-Gaza, lýsir þeim hremm­ingum sem hann og fjöl­skylda hans ganga nú í gegnum og þeirri óvissu sem ríkir á svæð­inu.

Eftir að stríðið hófst á Gaza svar­aði Viðar Hreins­son hjálp­ar­kalli Palest­ínu­manna. Fyrir vikið hefur hann tengst tveimur konum þar svo sterkum böndum að hann kallar þær dætur sínar. Það eru þær Reham Khaled og Israa Saed sem lýsa aðstæðum á vett­vangi: „Ekkert vopn jafn­ast á við hungur,“ segir Reham.