Sársaukanum lauk ekki með dauða mannsins míns

Ég lifði eitt sinn ein­földu lífi með eig­in­manni mínum og börnum. Ég var gift, með tvær ungar dætur, og eina von mín var að ala þær upp í friði, undir þaki sem héldi hita og kulda frá okkur. Heimili og öryggi – það var allt sem mig dreymdi um. En stríðið tók þetta allt frá okkur – með einni sví­virði­legri sprengju sprakk líf mitt í sundur.

Eig­in­maður minn var tek­inn frá okkur í loft­árás. Á augna­bliki varð ég ekkja, móðir tveggja stúlkna sem spyrja mig á hverjum degi: „Mamma, hvar er pabbi?“ Ég á engin svör sem meiða ekki. Ég reyni að halda and­lit­inu stöð­ugu, en hjartað mitt er brostið.

Við búum nú í tjaldi sem ver okkur hvorki fyrir steikj­andi hita né nístandi kulda. Enga raun­veru­leg vernd er að finna. Enga til­finn­ingu fyrir heim­ili. Sárs­auk­anum lauk ekki með …