Bakkus hafði slæm áhrif á mig á sínum tíma þegar ég var í fót­bolt­anum. Ég var að brill­era í fót­bolt­anum átján ára gam­all og var kom­inn í KR, ung­linga­liðið. Svo kynnt­ist ég vina­hópi og byrj­aði að drekka í fyrsta skipti og hætti í fót­bolta. Það voru stærstu mis­tök lífs míns. Ég byrj­aði að drekka og hitta ein­hverjar stelpur og fór í rangan félags­skap.

Ég hafði verið kom­inn í úrtöku­hóp fyrir ung­linga­lands­liðið, við fórum á úrtöku­mót á Laug­ar­vatni. Þar var ég einn úr Aft­ur­eld­ingu og þekkti engan. Og var mjög feim­inn. Það gekk ekki sem skyldi að koma sér á fram­færi. Það var ekk­ert haldið utan um þetta þarna þá, eins og í dag. Bara sendur! Og eng­inn að spá í það. Einn í her­bergi með gaur sem ég þekkti ekk­ert.

En ég var sem sagt nýbyrj­aður að æfa í KR þegar ég byrj­aði að drekka, kynnt­ist Bakkusi. Ég hef hugsað þetta mörgum sinnum um ævina. Bara ef ég gæti spólað til baka, þá væri það þennan dag, þarna.

Það var svo gaman að drekka, ég var ekk­ert að hugsa um afleið­ing­arnar. Bara svo gaman að allt annað gleymd­ist. Svo þegar maður fór að hugsa: Úff, ég er búinn að gera allt of mikið af þessu! – þá var það of seint.

Svo byrj­aði ég aftur í fót­bolta 24 ára en var ekki eins góður og ég var en fer í utandeild­ina. Frá 24 til 37 ára vann ég utandeild­ina sjö sinnum. Einu sinni bik­ar­meist­ari. Og var marka­kóngur flest árin. Er með sönnun heima, alla bik­ar­ana. Leið­in­legt að glata draumnum fyrir smá áfengi.