Eitt helsta ein­kenni nútím­ans er upp­lýs­inga­óreiða, og eitt helsta ein­kenni nútíma­mann­eskj­unnar er að vita allt best. Kannski höfum við alltaf verið þannig, mögu­lega er það hluti af því hvernig við erum gerð sem teg­und. Ég veit svo sem að oft hefur verið hart tek­ist á um ýmis mál­efni í sögu mann­kyns. En ástæða þess að ég tengi þetta tvennt – upp­lýs­inga­óreiðu og bet­ur­vita­skap – ósjálfrátt saman í hug­anum er þessi: Við höfum öll svo ótrú­lega mik­inn aðgang að upp­lýs­ingum. Við getum bein­línis troð­fyllt okkur af þeim dag og nótt ef okkur sýn­ist svo. Við vitum ekk­ert endi­lega hvaðan þær koma og sjaldn­ast hvort þær séu sannar eða upp lognar, ágisk­anir ein­hvers fólks úti í bæ eða vís­vit­andi bjögun stað­reynda. En spen­dýra­heil­inn okkar flokkar þær sem upp­lýs­ingar og telur sig þar af leið­andi búa yfir vit­neskju. 

Síð­ast­liðin miss­eri hef ég tals­vert velt fyrir mér gömlum gildum sem nú eru mjög komin úr tísku. Eitt þeirra er auð­mýkt. Hún er í það minnsta nokkuð sem ég í sívax­andi mæli reyni að til­einka mér. Til dæmis með því að minna mig stöðugt á að ég er bara að þreifa mig áfram í frum­skóg­inum líkt og aðrir og í raun sé frekar fátt sem ég veit fyrir víst. Og nú líður mér næstum lúða­lega að vera að predika um auð­mýkt. Sú til­finn­ing stafar lík­lega af því að ég er ekki ónæm fyrir tísku­straumum frekar en aðrir. Eins getur verið að við­leitni mín til auk­innar auð­mýktar hafi þessar afleið­ingar: Sum sé að ég fari eilítið hjá mér yfir því að boða nokkurn skap­aðan hlut. En stundum velti ég fyrir mér hvort við værum betur komin sem teg­und og sem ein­stak­lingar ef okkur tæk­ist að við­halda því besta úr gömlum tíma með­fram öllum nýj­ung­unum.