„Fyrsta upp­lifun mín sem íbúa í einum af fyrstu hús­unum sem mun fara undir hraun eru lam­andi þyngsli og sorg.“ Þetta segir Kristín Linda Jóns­dóttir, sál­fræð­ingur sem býr í Grinda­vík, í sam­tali við Heim­ild­ina í morgun. 

„Nú verðum við sem búum í Grinda­vík í reyna af öllu okkar sál­ar­þreki að hugsa um að við erum ekki í lífs­hættu og náðum að taka helstu nauð­synjar á síð­ustu vikum. Það er mikil sorg að sjá fram á í alvöru að missa heim­ili sitt og innbú og framundan krefj­andi verk­efni og óvissa.“

Kristín Linda segir að það ríði mikið á að rík­is­stjórnin standi sig með að knýja á um að íbúar bæj­ar­ins fái sem fyrst úrlausn sinna mála svo fólk geti séð fyrir sér að kom­ast í var­an­legt skjól innan of langs tíma. „Ég var búin að fá son minn til að fara með mér í dag til að sækja eigur okkar í eld­hús­inu, potta, pönnur, diska, glös, hræri­vél, hnífa­pör og bara allt sem er í eld­hús­inu hjá okkur, það er  of seint. Nú er svo margt of seint.“

Kristín Linda, sem hefur verið búsett í Grinda­vík í um tvö ár, ræddi við Heim­ild­ina í nóv­em­ber, áður en gos hófust við Grinda­vík, vegna þeirra miklu skjálfta sem höfðu verið á svæð­inu.

Þá sagði hún að það sem væri í gangi væri „utan­að­kom­andi ógn sem eng­inn mann­legur máttur getur stöðvað og algjör­lega ófyr­ir­sjá­an­leg, þó að jarð­fræð­ing­arnir okkar séu sann­ar­lega að reyna sitt besta, þá veltir fólk mörgu fyrir sér. Þeir sem vinna í Keflavík eða Reykja­vík velta því fyrir sér hvort þau geti sótt börnin sín, sem eru hér í leik­skóla eða skóla. Hvað ef ég er að keyra eftir Grinda­vík­ur­vegi og það er allt í einu farið að gjósa fyrir framan mig og ég get ekki snúið við út af hand­riðum á Grinda­vík­ur­vegi? Það eru svona spurn­ingar sem íbúar velta fyrir sér, þó að sjálf­sögðu haldi flestir ró sinni. Það er ekki eins og við séum eins og litlir krakkar, hrædd við köngulær, en við gerum okkur grein fyrir að það er mikil vá sem getur birst hérna.“