Þegar ég var þrettán ára og nýbyrjuð í Haga­skóla þá ætl­aði ég aldeilis að vekja athygli og sýna hver ég væri. Ég var enn þá að finna mig, en á þessu tíma­bili ákvað ég að vera got­hari. Ég var í risa­stórum svörtum buxum sem feng­ust í Spúútnik og svörtum bol með svartan „eyeliner“. Ég sat fyrir utan skóla­stof­una að bíða eftir næsta tíma og gaf frá mér orku sem sagði að ég nennti ekki að vera hérna, að ég væri of töff fyrir það.

Þá virti stelpa, sem ég þekkti ekki, mig fyrir sér og spurði hvort ég fíl­aði Marilyn Manson. Ég svar­aði ját­andi og þá sagði hún: „Sjáðu þetta“ og benti á Marilyn Manson-lykla­kipp­una sína. Eftir það urðum við bara perlu­vin­konur. Það þótti ekki rosa­lega töff að vera Man­son­isti, eins og við vorum kall­aðar, á þessum tíma. Við mynd­uðum síðan hóp í kringum okkur, sem var kallað djúpa liðið, af því að við vorum alltaf að ræða djúpa hluti, en það þótti ekki heldur vera kúl á þessum tíma.

Við erum enn þá bestu vin­konur í dag og erum í vin­kvenna­hópi sem hitt­ist reglu­lega. Þetta er saga sem við rifjum oft upp og hlæjum að, en það sam­einar okkur einmitt að þora að máta mis­mun­andi tján­ingu á sjálfs­vit­und okkar.