Nýtt vegabréf breytti lífinu

Fyrsta vega­bréfið mitt rann út þegar ég var tólf ára og ég hugs­aði ekki um að ferð­ast fyrr en ég var orðin 30 ára og margir vinir mínir voru erlendis að ferð­ast. Þá fann ég fyrir inn­blæstri til að gera slíkt hið sama. Það er algengt fyrir Amer­ík­ana að eiga ekki vega­bréf því þú þarft ekki slíkt ef þú ferð­ast bara inn­an­lands.

Ég bjó í Seattle á þessum tíma en Icelandair var þá með beint flug og aug­lýsti Ísland úti um allt. Það voru skilti þakin jöklum og stræt­is­vagnar skreyttir norð­ur­ljós­unum. Ég vann þá sem kenn­ari og nýtti vor­fríið í fimm daga ferð hingað og gerði allt það sem Amer­ík­anar gera venju­lega. Ég fór Gullna hring­inn, kíkti til Akur­eyrar í dags­ferð og átti það sem ég tel vera einn af upp­á­halds­dögum lífs míns á Suð­ur­landi: Ég komst í tæri við jökul, ég sá norð­ur­ljósin með eigin augum og mér tókst að keyra niður afskekktan veg og sá Eyja­fjalla­gosið í fjarska. Þetta var stór­merki­leg þrenn­ing á einum frá­bærum degi.

Ég fór aftur heim til Seattle en var enn hug­fangin af Íslandi. Árið eftir sagði ég upp starfi mínu, kom hingað í lengra frí í októ­ber, fór á Airwaves-tón­list­ar­há­tíð­ina og kynnt­ist mann­inum sem er enn þann dag í dag kær­asti minn.