Í hvert sinn sem Arna gengur fram hjá ákveð­inni verslun við Laugaveg fær hún sting í mag­ann. Gömul ónota­til­finn­ing sækir að og fyllir öll vit, hún man enn lykt­ina af gamla mann­inum sem tók á móti henni og leiddi hana niður í dimman kjall­ar­ann þar sem hann hreytti því út úr sér hvort hún ætl­aði ekki að koma sér úr föt­unum áður en hann lagð­ist á hana. Hún man eftir því þegar hún lá á gólf­inu og horfði í kringum sig og velti því fyrir sér hvort hún myndi ekki örugg­lega kom­ast aftur út úr þessum drunga­lega kjall­ara, þar sem lágt var til lofts og fúkka­lykt af veggjum, á meðan hann rumdi ofan á henni. Hún man líka eftir nið­ur­læg­ing­unni sem fylgdi því að ganga út með tutt­ugu þús­und kall í vas­anum og þau skila­boð að hann hefði nú ekki fengið mikið fyrir pen­ing­inn, hún væri svo sem ekk­ert sér­stök. Það var nógu vont að vera í vændi, hvað þá þegar henni var sýnd lít­ils­virð­ing. Allt þetta rifj­ast upp fyrir henni í hvert skipti sem hún fer Lauga­veg­inn. Stundum verður til­finn­ingin svo sterk að hún ótt­ast að koma upp um sig, eins og sam­ferða­fólk hennar skynji hvað er í huga hennar.

Dásamaði vændi

Ekki það að hún þurfi að hafa áhyggjur. Það myndi engan gruna að Arna hefði verið í vændi. Ekkert í fari hennar bendir til þess. Útlit hennar og fas er eins langt frá ster­íótýp­í­unni af vænd­is­konu og hægt er. Þetta er ekki kona sem gerir út á kyn­þokka, heldur gáfur og húmor. Hún er kenn­ara­menntuð, starfar á leik­skóla og er vel liðin af bæði sam­starfs­fé­lögum, for­eldrum og börn­unum sjálfum.

Hún á samt þessa sögu – sem er oft sögð í tengslum við vændi. Áður en hún varð tíu ára hafði hún verið mis­notuð innan fjöl­skyld­unnar, áður en hún varð tví­tug höfðu vinir hennar nauðgað henni og áður en hún varð þrí­tug var hún farin að selja blíðu sína. Hún var ein af þessum „ham­ingju­sömu hórum“ sem sögðu sögu sína í blaða­við­tölum og dásöm­uðu vændi.

Það var þá – á meðan hún reyndi að halda því litla sem eftir var af sjálfs­virð­ing­unni með því að láta eins og allt væri í lagi, leika leik­ritið og gera það vel. Þar kom þó að hún gafst upp og neydd­ist til að horfast í augu við sjálfa sig og gjörðir sínar, sökk í hyl­djúpt þung­lyndi og sjálfs­vígs­hugs­anir. Síðustu tíu ár hefur hún mark­visst unnið að því að styrkj­ast, og nú er hún til­búin til að segja sann­leik­ann um líf sitt í vændi.