Ég hugsa oft um það hvað ég er þakk­lát fyrir að hafa alist upp á Íslandi, og sér­stak­lega fengið að læra íslensku. Ég er tal­meina­fræð­ingur og dokt­or­snemi í íslenskri mál­fræði, og ég geri í raun­inni ekk­ert annað en að pæla í íslensku og fólk­inu sem talar hana. En samt á ég franska mömmu og argentískan pabba, þannig að það er kannski und­ar­legt að ég endi á þessum stað í líf­inu, en það er handa­hófs­kennd röð atvika og margar til­vilj­anir sem leiddu að því að við fluttum saman til Íslands 1997 þegar ég var sex ára.

Það er óþægi­leg til­finn­ing að hugsa til þess hvað þetta var lítið mál fyrir okkur, miðað við hvað þetta er erfitt fyrir aðra. Að það sé svona mik­ill munur á rétt­indum manns eftir því hvar maður fædd­ist og hvaða vega­bréf maður kemur með til Íslands; að það ráði því hvort fólk fái tæki­færi til að búa hér og skila sínu til sam­fé­lags­ins. Það virkar eins og svo mik­ill geð­þótti í því að við höfum fengið að koma til Íslands, á meðan aðrar fjöl­skyldur sem fædd­ust bara nokkrum hund­ruð kíló­metrum frá okkur fá ekki sömu tæki­færi.

Þetta snýst ekk­ert um hverju maður getur skilað af sér, eða hvað við höfum gert í raun­inni til að auðga Ísland – þetta snýst bara um rétt­indi manns sem mann­eskju.