Þegar hungur er eina vopnið

Ramazan Fayari er mátt­far­inn, fölur og nið­ur­dreg­inn. Augna­ráðið í björtum aug­unum er fjar­rænt og hann á það til að taka með báðum höndum um höf­uðið á sér og grúfa sig niður í borðið. Svengdin er farin að segja til sín en hann hefur ekk­ert borðað frá því hann fékk þær fréttir að beiðni hans um frestun rétt­ar­á­hrifa hefði verið synjað. Þriðja neit­unin og yfir­vof­andi er brott­vísun til Sví­þjóðar, þaðan sem hann verður sendur aftur til Afganistan. Það eina sem Ramazan hefur nú vald yfir í eigin lífi er hvað hann setur ofan í sig og þess vegna ákvað hann að fara í hung­ur­verk­fall.

„Ég vil frekar deyja á Íslandi en í Afganistan,“ útskýrir þessi ungi piltur, sem að eigin sögn er 17 ára en íslensk stjórn­völd hafa við með­ferð máls­ins ákveðið að sé full­orð­inn maður. 

Við sitjum í dimmum sal í kjall­ara Laug­ar­nes­kirkju. Við borðið sitja tveir aðrir …