„Þetta er reynsla sem lifir alltaf með mér. Nú eru 36 ár liðin og sárið er enn jafnopið, þótt það sé filma yfir því. 

Hjálpin sem við foreldrarnir fengum var 15 mínútna samtal við prest. Svo sagði fólk setningar á borð við: „Þið eruð nú ung og getið reynt aftur“ og „líkurnar á að þetta komi fyrir aftur eru litlar sem engar“. Það gerir mig enn reiða. Ég get ekki eignast þetta barn aftur, barnið sem ég var að syrgja. 

Tvisvar sinnum gekk ég aftur í gegnum meðgöngueitrun, en vissi hvað var að gerast svo hægt var að grípa inn. Börnin fæddust fyrir tímann. Sonur minn var sjö merkur og dóttir mín þrjár merkur. 

Þessi reynsla gerir það að verkum að ég á enn eftir að óska verðandi móður til hamingju. Mín hugsun er alltaf: Þetta er ekki alveg komið, þótt barn sé komið undir. 

Enn reyni ég að taka tíma á fæðingardegi hennar þar sem ég sit og hugsa um hana. Við pabbi hennar erum skilin en þessa sorg finnst mér ég eiga með honum og á erfitt með að hleypa fleirum inn í þessar tilfinningar. 

Ríkidæmi mitt er mikið en barnabörnin eru fjögur. Sonur minn heiðraði minningu systur sinnar með því að skíra frumburðinn í höfuðið á henni. Ég varð innilega glöð. Nýlega hlustaði ég á lag með textanum: Hvernig á lífið að verða ánægjulegt ef það er aldrei erfitt? Það er lærdómur sem ég hef dregið af mínum brekkum, að horfa frekar á það jákvæða sem ég er svo heppin að hafa í lífinu.“