„Guð leitar að Salóme fjallar um konu sem heitir Salóme. Hún situr á Kringlu­kránni og er að skrifa bréf til mann­eskju sem hún þekkti fyrir tíu árum. Þetta er martrað­ar­kennd ást­ar­saga en líka fjöl­skyldu­saga,“ segir rit­höf­und­ur­inn Júlía Margrét Ein­ars­dóttir.

„Hún er í raun­inni að útskýra hvers vegna slitn­aði upp úr sam­bandi hennar og þess­arar mann­eskju sem hún þekkti fyrir tíu árum. Til þess að segja þá sögu þarf hún að byrja á dramat­ískri fjöl­skyldu­sögu. Svo bregð ég upp mynd af svo­lítið gall­aðri fjöl­skyldu á Akranesi og segi svo frá kynnum þeirra tveggja, Salóme og Helgu, sem unnu saman í versl­un­inni Betra líf á þriðju hæð í Kringl­unni. Þetta ger­ist að miklu leyti í Kringl­unni árið 2000 af því mér þótti bara svo gaman að fara inn í þennan gamla heim sem ég ólst upp við. Það voru pálma­tré og gos­brunnur með klinki og fólk reykti inni á Hard Rock og eitt­hvað svona. Þannig að þetta er líka svona smá nostal­g­íutripp fyrir mig.“

Afurð þess að vera enn krakki að leika sér

Fyrstu drögin að þessu verki urðu til þegar hún bjó úti í Los Angeles og var að læra kvik­mynda­hand­rita­skrif í meist­ara­námi. „Þetta var fyrsta hand­ritið sem ég skrif­aði þar, það er í raun mjög ólíkt þess­ari loka­af­urð. Þá byrj­aði ég að leika mér að strúkt­úrera þessa sögu og eftir að ég flutti heim til Íslands. En fyrst gaf ég út bók­ina mína Drottn­ingin á Júpíter. Þegar hún var búin var komið að því að fara í næsta verk­efni og þá bara ein­hvern veg­inn byrj­aði ég á að þróa þessa. Hún byggir á ýmsum minnum og þess­ari nostal­gíu sem ég tal­aði um. Líka, það koma þarna inn ein­hverjir draumar sem mig dreymdi sjálf og svo er drauga­gangur og eitt­hvað svona. Fyrir mig er það að skrifa eins og þegar ég var barn að leika mér í Playmo. Ég skrifa ekki um sjálfa mig en ég bý alltaf til ein­hvern heim sem mér finnst heill­andi að fara inn í. Þannig að þetta er líka bara: Ég er bara enn þá að vera krakki að leika mér. Og þetta er afurð þess.“ 

Tilfinningaþrungin stund

„Ég var rosa­lega heppin að ná að halda risa­stórt útgáfupartí rétt áður en öllu var skellt í lás. Það var rosa­lega gaman. Ég gell­aði mig upp, lét setja á mig augn­hár, og var í rosa brons­bol. Það fyllt­ist allt af fólki. Þetta var mjög til­finn­inga­þrungin stund fyrir mig af því að ég er búin að vera í þrjú ár að vinna að þessu, með fullu starfi. En þetta var þannig á kvöldin og næt­urnar hjá mér og kærast­anum mínum sem var ótrú­lega mikið að lesa, við vorum að kasta á milli okkar pæl­ingum. Og öll vinnan með rit­stjór­anum, stundum fór hann ekki heim fyrr en klukkan tvö á nótt­unni af því við vorum í hund­rað­asta yfir­lestri. Við löbbuðum niðri í bæ í hvort í sína átt­ina eftir það og bara tókum and­köf; þetta var rosa­lega mikið. En ég lagði allt, gjör­sam­lega allt í þetta. Með hjálp frá­bærra ein­stak­linga í mínu lífi. Þannig já, þessi til­finn­ing að sleppa tak­inu var algjör­lega súr­r­eal­ísk. Og ein­hvern veg­inn núna þá er ég að lenda. En núna nátt­úr­lega við­tök­urnar. Það er bara að vita að fólk er að lesa þetta og fá komment, þau hafa öll verið góð hingað til og það er alveg priceless, það er alveg ynd­is­legt og mjög gaman.“

Með upphitaða pitsu í kuðli uppi í sófa

„Auðvitað langar mig að skrifa í svona geð­veikt fal­legu húsi uppi á hæð í Toscana með geggj­uðu útsýni eins og í Love Actually, hjá rit­höf­und­inum sem fór alltaf í húsið sitt og horfði yfir vatnið, það væri snilld. En ég vona að ég sé ekki að taka róm­an­tík­ina úr þessu ferli með því að við­ur­kenna það að ég var oft bara með ein­hverja upp­hit­aða rokk­pitsu í kuðli uppi í sófa með sæng að hamra á lykla­borðið. Kannski að bestu aðstæð­urnar sem ég skrif­aði við var þegar ég fór stundum með kærast­anum út á land og einu sinni til dæmis í hús sem reynd­ist ekki vera með neitt síma­sam­band, sem var mjög retró og skemmti­legt. Kvíða­vald­andi fyrst en ég náði að vinna mjög mikið í þeim aðstæðum. Þannig að það er mjög gott, ég mæli alveg með því að koma sér upp úr sóf­anum til að skrifa.“