Háskól­inn í Reykja­vík sýndi fram á með full­nægj­andi hætti að upp­sögn Kristins Sig­ur­jóns­sonar hefði verið nauð­syn­leg „til að vernda rétt­indi eða hags­muni ann­arra, jafnt stefnda og hlut­hafa hans sem starfs­fólks háskól­ans og nem­enda“.

Þetta er nið­ur­staða Hér­aðs­dóms Reykja­víkur í máli Kristins gegn HR. 

Kristinn starf­aði um ára­bil sem lektor við tækni- og verk­fræði­deild skól­ans en var sagt upp eftir að DV greindi frá ummælum sem hann hafði látið falla um konur á lok­uðum en fjöl­mennum umræðu­hópi á Facebook.

Orðrétt skrif­aði Kristinn: Það á að aðgreina vinnu­staði karla og kvenna. Vandinn er bara að konur reyna alltaf að troða sér þar sem karl­menn vinna, og um leið og þær eru komnar inn, þá byrja þær að eyði­leggja hann, því allir kal­menn­irnir eiga þá að fara að tala, hugsa og hegða sér eins og kerl­ingar, allt annað er áreiti og ef sagður en neð­an­belt­is­brand­ari, svo ég nefni ekki klám­brand­ari, þá er það kyn­ferð­is­of­beldi.

Kristinn höfð­aði mál gegn HR og krafð­ist skaða- og miska­bóta, en nú hefur skól­inn verið sýkn­aður af öllum dóm­kröfum.

Að mati Hér­aðs­dóms Reykja­víkur birti Kristinn ummæli sín „á opin­berum vett­vangi“ og mátti þannig vænta þess að ummælin hlytu víð­tæk­ari dreif­ingu, t.d. fyrir til­stilli fjöl­miðla. Dómurinn telur að stefn­andi hefði átt að „vanda það sér­stak­lega hvernig hann nýtti tján­ing­ar­frelsi sitt“ og að honum hafi mátt vera full­ljóst að ummælin stöng­uð­ust á við jafn­rétt­is­gildi HR. 

Hér­aðs­dómur fellst á að upp­sögnin hafi falið í sér tak­mörkun á tján­ing­ar­frelsi Kristins. Sú tak­mörkun hafi þó stefnt „að lög­mætu mark­miði, þ.e. að verndun rétt­inda ann­arra, þar á meðal sam­starfs­fólks stefn­anda og nem­enda háskól­ans, til að upp­lifa að háskól­inn starf­aði í reynd eftir gildum jafn­réttis“. 

Haft er eftir Jóni Steinari Gunn­laugs­syni, lög­manni Kristins, í Frétta­blað­inu í dag að dómi Hér­aðs­dóms Reykja­víkur verði áfrýjað til Lands­réttar.