Frá því hann var strákur í Laug­ar­ási í Bisk­ups­tungum hefur Tómas Grétar Gunn­ars­son byrjað að ókyrr­ast snemma á vorin. Þá fer hann að fylgj­ast náið með veður- og hita­breyt­ingum og líta reglu­lega til him­ins. Þegar svo fyrstu far­fugl­arnir koma fjúk­andi inn til lands­ins halda honum engin bönd. Þetta eiga margir erfitt með að skilja en ekki annað fugla­á­huga­fólk, sem tengir flest við til­finn­ing­una.

Líkast til hefur þessi mikli fugla­á­hugi Tómasar allt frá æsku átt sinn þátt í því að í dag gegnir hann stöðu for­stöðu­manns Rann­sókna­set­urs Háskóla Íslands á Suð­ur­landi. Háskól­inn rekur níu slík setur víðs vegar um land en þar sinna vís­inda­menn rann­sóknum, til að mynda á land­notkun og líf­fræði­legri fjöl­breytni. Helsta rann­sókn­ar­efni þeirra sem starfa á Suð­ur­landi eru íslenskir far­fugla­stofnar. „Við erum t.d. bæði að skoða hvernig varp- og vetr­ar­stöðvar tengj­ast við að stýra þessum stofnum, því ýmis­legt sem kemur fyrir þessa fugla á vet­urna hefur afleið­ingar …