Ég heiti Marika, er 32 ára og vinn í búð. Ég er líka að læra hvernig á að vera doula. Það ákvað ég að læra eftir að ég fæddi son minn, fyrir átta árum síðan. Þá hugs­aði ég að þetta væri eitt­hvað fyrir mig. Núna vinn ég í búð­inni og er virki­lega ánægð með það. 

Ég hef verið á Íslandi í næstum þrjú ár. Mér þykir mjög vænt um landið og finnst gaman að vinna í mið­bænum. Það tekur mig bara fimm mín­útur að ganga að sjónum í hádeg­is­hléunum mínum og það veitir mér gleði. 

Ég er frá Úkraínu. Vonandi endar þetta bráðum. Við fórum eftir einn og hálfan mánuð, ég og sonur minn. Eig­in­mað­ur­inn minn varð eftir og ég hef ekki séð hann í næstum þrjú ár. Menn­irnir geta ekki farið vegna her­lag­anna. 

Ég veit ekki hvort við flytjum aftur til Úkraínu. Við vitum ekki hvernig þetta endar. Núna erum við hér. Við viljum bara að fjöl­skyldan okkar sé örugg. 

Ísland er fyrsta landið sem ég ferð­að­ist til. Það er svo öðru­vísi. Það breytir þanka­gangi þínum að koma til ann­ars lands og sjá að allt er öðru­vísi. Þú sam­þykkir menn­ing­una og sérð að hvaða leyti hlutir eru frá­brugðnir þínu heima­landi. Hér fann ég mitt teymi og mína vini. Þau eru mér eins og fjöl­skylda. 

Ég vona að fólkið hér á Íslandi haldi áfram að vera svona kær­leiks­ríkt og hjálp­samt.