Þegar Ingi­björg Sólrún Gísla­dóttir lauk stjórn­mála­ferl­inum á Íslandi þá sótti hún um stöðu hjá Sam­ein­uðu þjóð­unum til að verða yfir­maður UN Women í Afganistan í Kabúl þar sem hún starf­aði 2011-2013. Þaðan fór hún til að setja á fót svæð­is­skrif­stofu UN Women fyrir Evrópu og Mið-Asíu sem stað­sett er í Istanbúl í Tyrk­landi þar sem hún starfar til árs­ins 2017. Þriðja staðan sem hún sinnir næstu þrjú árin er að stýra lýð­ræðis- og mann­rétt­inda­skrif­stofu Öryggis- og sam­vinnu­stofn­unar Evrópu sem starf­rækt er í Varsjá í Póllandi. Verkefni stofn­un­ar­innar er að hafa eft­ir­lit með lýð­ræð­is­mál­efnum, eins og að sinna kons­inga­eft­ir­liti og mann­rétt­indum í lönd­unum. Loks tekur hún árið 2021 að sér fjórða verk­efnið, sem var að vera sér­stakur sendi­full­trúi António Guterres aðal­rit­ara Sam­ein­uðu þjóð­anna í Bagdad í Írak þar sem mik­il­vægar kosn­ingar áttu sér meðal ann­ars stað á því ári. Síðustu þrjú ár hefur Ingi­björg Sólrún sinnt til­teknum verk­efnum við kosn­inga­eft­ir­lit, nú síð­ast með Evr­ópu­þings­kosn­ing­unum. 

Ingi­björg Sólrún Gísla­dóttir fyrrum for­maður Sam­fylk­ing­ar­innar, borg­ar­stjóri, þing­maður og ráð­herra verður sjö­tug nú á gaml­árs­dag. Hún var í ítar­legu við­tali í ára­móta­blaði Vís­bend­ingar sem helgað er alþjóða­málum og kom út þann 20. des­em­ber.

Ingi­björg Sólrún segir meðal ann­ars frá því í við­tal­inu að íslensk stjórn­völd hafi ekki viljað þiggja aðstoð við kosn­inga­lög­gjöf­ina hér­lendis frá ODIHR lýð­ræðis- og mann­rétt­inda­stofn­un­inni sem hún stýrði í Varsjá, þrátt fyrir að það væri Íslend­ingum að kostn­að­ar­lausu sem aðilar að Öryggis- og sam­vinnu­stofn­un­inni, ÖSE. Hún er einnig mjög gagn­rýnin á það að Varn­ar­mála­stofnun hafi verið lögð niður og verk­efnum hennar deilt á marga staði. Við stöndum nú verr að vígi varð­andi þekk­ingu á sviði öryggis- og varn­ar­mála – einmitt þegar að staðan í heim­inum sé þannig að mik­illar þekk­ingar og reynslu væri þörf á hér í þeim mála­flokki.

Bakslag á alþjóðavísu

Fámennið hér­lendis er stað­reynd sem maður áttar sig betur á við að hafa starfað erlendis sam­kvæmt Ingi­björgu Sólrúnu og segir hún okkur þurfa á því að halda að vera hluti af stærri heild sem geti stutt okkur við að efla stjórn­sýsl­una og stjórn­kerfið. Þar sé Evr­ópu­sam­bandið og krísu­stjórnun þess annað skýrt dæmi.

Undir lok við­tals­ins kemur Ingi­björg Sólrún síðan inn á jafn­rétt­is­málin og visst bakslag þar á alþjóða­vísu sem að hún tengir við mis­skipt­ingu og ójöfnuð. Sama eigi við hér­lendis þegar að ólík­leg­ast fólk sé farið að tala fyrir því að konur fari aftur inn á heim­ilin í hefð­bundin hús­mæðra­störf. Þegar að fjöl­skyldu­lífið veldur svo miklu álagi með erf­ið­leikum við að ná endum saman þá geti það birt­ist í því að draum­arnir verði um eitt­hvað ímyndað ein­falt líf sem fólk sjái fyrir sér í ömmum og öfum æsku sinnar.

Rit­stjóri Vís­bend­ingar óskar Ingi­björgu Sólrúnu inni­lega til ham­ingju með stór­á­fangan á þessum gamlárs­degi.

Viðtalið við Ingi­björgu Sólrúnu mál lesa í heild sinni hér á vef Vís­bend­ingar.  

Áskrift að Vís­bend­ingu má kaupa hér.

Ára­móta­blað Vís­bend­ingar telur 36 síður þar sem er að finna tíu greinar eftir sér­fræð­inga og fræði­menn á mis­mun­andi sviðum sem fjalla um stöðu alþjóða­mál­anna frá ólíkum sjón­ar­hólum, þar sem margar grein­anna koma inn á end­ur­kjör Trumps og tvær þeirra fjalla um stór­veldi Kína eftir pró­fess­or­ana Geir Sig­urðs­son og Val Ingi­mund­ar­son. Einnig er fjallað um Evruna, Bretland eftir Brexit, van­traust í stjórn Frakk­lands, vend­ingar í stjórn­málum Japans og stór­veldið sem Indland er orðið í grein eftir dr. Jón Orm Hall­dórs­son. Í blað­inu er einnig annað við­tal, við Clöru Gans­landt sendi­herra Evr­ópu­sam­bands­ins á Íslandi. Ára­móta­ljóðið í Vís­bend­ingu er eftir Braga Ólafsson og heitir Frá heims­þingi esper­antista. Leiðara blaðs­ins ásamt efn­is­yf­ir­lit þess má lesa hér.