Það er merki­legt hvað hvers­dags­leg athöfn á hver­dags­legum degi getur stundum haft mikil áhrif á líf manns. Ég var ein heima, tólf ára gömul, dag nokkurn að hausti 1978 og datt í hug að spila plötu. Og líf mitt breytt­ist.

Pabbi minn átti þessa hljóm­plötu en spil­aði hana aldrei og ég vissi ekk­ert hvað á henni var. Það voru atriði úr óper­unni „La Traviata“ eftir Giuseppe Verdi. Um leið og ég heyrði fyrsta lagið, hinn fjöruga drykkju­söng „Libiamo ne' lieti calici,“ varð ég stór­hrifin. Ég fór að spila plöt­una á hverjum degi og heill­að­ist sífellt meira af tón­list­inni. Aldrei áður hafði ég notið tón­listar á þennan hátt. Áður en ég vissi af var ég komin með brenn­andi óperu­dellu og ég skrif­aði í dag­bók mína að ég ætl­aði að verða leik­kona og óperu­söng­kona – og und­ir­strik­aði það.

Ég varð hvor­ugt. En óperu­á­hug­inn varð til þess að ég hóf nám í Söng­skól­anum í Reykja­vík árið 1982 og tók 3. stig í söng. Þetta tón­list­ar­nám gerði mér kleift að sækja um starf dag­skrár­gerð­ar­manns á tón­list­ar­deild Rík­is­út­varps­ins haustið 1990. Mér til undr­unar fékk ég stöð­una. Og nú hef ég gegnt þessu starfi í rúm 30 ár. Hugs­an­lega hefði það aldrei orðið ef ég hefði ekki farið að spila plötu þegar ég var ein heima tólf ára gömul einn haust­dag 1978.