„Ég er hér á saka­manna­bekk hjá þér og reyna að bera af mér sakir og reyna að bera á borð stað­reyndir um mín mál,“ sagði Jón Baldvin Hanni­bals­son, fyrr­ver­andi utan­rík­is­ráð­herra og sendi­herra, í við­tali við Silfrið í morgun, þar sem hann svar­aði fyrir ásak­anir þrettán kvenna um kyn­ferð­is­lega áreitni hans í þeirra garð.

Skýr­ingar Jóns Baldvins á atvik­unum spanna allt frá geð­veiki dóttur hans, til stríðs fámenns öfga­hóps gegn íslenska rétt­ar­rík­inu, ásamt því sem hann segir að veisla á þaki hafi verið „svið­sett“ til þess að koma á hann höggi. Loks setur hann nekt­ar­sund hans sem kenn­ara í dimmi­sjón­ferð með mennta­skóla­nemum í sam­hengi við ákvörðun Seðla­banka Íslands að fjar­lægja mál­verk af nöktum konum úr skrif­stofum yfir­manna bank­ans.

Jón Baldvin gagn­rýndi ítrekað Fanneyju Birnu Jóns­dóttur þátt­ar­stjórn­anda í við­tal­inu. „Hvar eru ykkar siða­reglur?“ spurði hann.

Hann sak­aði hana um að hafa ekki kynnt sér málin til hlítar, meðal ann­ars um skil­yrði þess að fá fram­gengt nauð­ung­ar­vistun vegna and­legra veik­inda, en það liggur fyrir að Jón Baldin fór fram á nauðg­un­ar­vistun Aldísar dóttur sinnar með beiðni á bréfs­efni sendi­ráðs Íslands í Washington, sem skil­greind var „aðstoð við erlent sendi­ráð“. 

Beðist oft afsökunar

Eitt atvikanna, sem komst í hámæli árið 2012, sneri að því að Jón Baldvin sendi bréf á ung­lings­stúlku, frænku eig­in­konu sinnar, þar sem fram komu eró­tískar lýs­ingar, meðal ann­ars á kyn­lífi hans með eig­in­konu hans. Þá bað hann um að koma í heim­sókn til stúlkunnar, sem þá var 16 til 17 ára gömul. 

Stúlkan, Guðrún Harð­ar­dóttir, segir bréfa­skrift­irnar hafa haf­ist þegar hún var tíu ára gömul og að Jón Baldvin hafi áður en yfir lauk beðið hana að halda þeim leyndum. Einnig hafi hann snert hana óþægi­lega mikið og meðal ann­ars reynt að kyssa hana.

„Það er ekki sama­sem kyn­ferð­is­legt afbrot að setja sól­ar­olíu á barnskropp í við­ur­vist ömmu og móður.“

„Það er ekki sama­sem kyn­ferð­is­legt afbrot að setja sól­ar­olíu á barnskropp í við­ur­vist ömmu og móður. Þetta eru nátt­úr­lega ekki alvöru sak­ar­giftir og það þýðir ekk­ert að halda því fram,“ sagði Jón Baldvin í Silfrinu.

Spurður hvort hann teldi að bréfa­send­ing­arnar hefðu „ekki verið alvar­legar“ svar­aði Jón Baldvin: „Þessi spurn­ing er óþörf. Vegna þess að um leið og ég átt­aði mig á þessum dóm­greind­ar­bresti um leið, ég var ekk­ert að fela neitt eða fær­ast undan. Ég hef beðist afsök­unar, ég hef beðist fyr­ir­gefn­ingar. Ég skrif­aði þegar í stað afsök­un­ar­bréf til Guðrúnar. Í því bréfi kemur reyndar fram stað­reynd máls­ins, nefni­lega ég segi, ég held að ég muni þetta orð­rétt, ég veit að þú veist að ég  hef aldrei snert þig, þvingað þig til neinnar kyn­ferð­is­legra afnota,“ sagði Jón Baldvin. 

Hann sagð­ist ítrekað hafa beðist afsök­unar og reynt að gera yfir­bót fyrir þessi „ósæmi­legu“ skrif, án þess að hafa fengið við­brögð.

„Það er aðeins eitt bréf sem sætti kæru. Ég er að tala um þau bréf frá árinu 2001 sem Guðrún Harð­ar­dóttir fékk til Venes­ú­ela. Ef þú hefur kynnt þér málið þá veistu það, að málið sner­ist um eitt bréf. Ég hef beðist afsök­unar á því. Ég hef beðist fyr­ir­gefn­ingar. Ég hef leitað sátta. Ég hef skrifað, ekki bara Guðrúnu sjálfri heldur fjöl­skyld­unni. Ég hef boð­ist til þess að mæta sál­fræð­ingum, félags­ráð­gjöfum, hverjum sem einum. Ég hef gert allt sem ég hef mögu­lega getað til þess að bæta fyrir það.“

Kvaðst Jón Baldvin hafa verið níu klukku­stundir á flug­velli við bjórn­leyslu þegar hann skrif­aði bréfið til Guðrúnar, um bók eftir „afburð­ar­höf­und“.

Áfeng­is­neyslan sem væri „skýr­ing en ekki afsökun“.

Þrettán konur sögðu frá

Málin sem umræðir snúa að frá­sögnum þrettán kvenna, sem hafa nú sagt sögu sína, og þar af sjö undir nafni. Ein þeirra er dóttir Jóns Baldvins, Aldís.

Hann segir eitt ein­kenni geð­rænna veik­inda vera „þrá­hyggja sem snýst um kyn­líf og kyn­mök.“ Hann segir hana glíma við sjúkt hug­ar­far. „Aldís hefur aldrei kært neitt, þrátt fyrir það að hún hafi borið mig þessum sökum. Þetta eru órar úr sjúku hug­ar­fari.“

Spurður hvort allar kon­urnar væru haldnar sömu órum, svar­aði Jón Baldvin. „Nei, leyfðu mér að tala. Ég á tvær dætur. Þegar þær heyrðu þetta kröfð­ust þær þess að Aldís bæð­ist fyr­ir­gefn­ingar. Það end­aði með vinslitum milli systr­anna.“ 

Þá full­yrti Jón Baldvin að hann hefði undir höndum skrif­lega yfir­lýs­ingu frá lög­reglu um að lög­regla hefði oft haft afskipti af dóttur hans, en aldrei fyrir hans atbeina. „Það er ósatt. Það er algjör­lega ósatt. Það getur eng­inn ein­stak­lingur, ef mér mis­líkar það sem dóttir mín getur sagt, dettur þér í hug að ég geti bara sigað lög­reglu á hana og fært hana í járnum inn á Land­spít­al­ann?“

Samkvæmt eldri lög­gjöf þurfti sam­þykki aðstand­enda til að nauð­ung­ar­vista ein­stak­linga á geð­deild, og sagði Jón Baldvin að dóttir sín hefði treyst sér einum til þess að veita þá heim­ild.

Strákanir voru naktir

Fjórar af frá­sögnum kvenn­ana snúa að því þegar Jón Baldvin starf­aði sem kenn­ari í Haga­skóla í Reykja­vík og sem skóla­meist­ari Mennta­skól­ans á Ísafirði. Ein frá­sögnin snýr að því að Jón Baldvin hafi berað sig í ölv­unar­á­standi og synt nak­inn til kven­kyns nem­enda í dimmi­sjón-ferð í Bol­ung­ar­vík, auk þess að hafa elt þær og snert. „Ég hef haft sam­band við marga af nem­endum og kenn­urum og það ber öllum saman um það að frá­sögnin þar er alger skrum­skæl­ing. Hefðin var sú að það var farið í sjó­ferð. Við þiggjum boð í heima­hús hjá einum nem­enda. Strákar henda sér í sund­laug, naktir, skýlu­lausir,“ segir hann. Einn af strák­unum var hann sjálfur, og kveðst hann þá hafa „fengið skýlu til að hylja nekt sína“ þegar stúlk­urnar komu. Jón Baldvin var um fer­tugt þegar atvikið átti sér stað. „Það er engin kyn­ferð­is­leg áreitni. Þetta er ærsla­dagur, já. Það var neytt áfengis, já,“ lýsti Jón Baldvin yfir.

Hann setti hann atvikið í sam­hengi við ákvörðun Seðla­banka Íslands um að fjar­lægja nekt­ar­mál­verk af konum af skrif­stofum yfir­manna, að „nekt er svona offensife að hún er fjar­lægð af almanna­rými og sett inn í kjall­ara.“

Hvað varðar fram­komu hans í garð kven­kyns nem­enda í Haga­skóla, sagð­ist Jón Baldvin ekki vilja svara því, enda hafi hann ekki fundið nein gögn þess efnis að hann hefði verið kenn­ari á við­kom­andi sviði í Haga­skóla á téðum tíma­setn­ingum.

Sviðsett veisla á þaki í Andalúsíu

Nýjasta til­fellið þar sem kona kvartar undan kyn­ferð­is­legri áreitni átti sér stað á Spáni í fyrra.

Carmen Jóhanns­dóttir, 34 ára, og móðir hennar, vin­kona Jóns Baldvins og Bryn­dísar, voru staddar í veislu á þaki heim­ilis hjón­anna í Andalúsíu á Suður-Spáni, þegar þær sögðu að Jón Baldvin hefði tekið sig til við að þukla á Carmen. Ég horfði á þetta ger­ast,“ sagði móðir hennar, í sam­tali við Stundina. 

„Veislan á þak­inu var svið­sett“

Jón Baldvin afskrif­aði hins vegar atvikið á þeim for­sendum að hann hafi það vott­fest frá Hugrúnu Jóns­dóttur, sem einnig var við­stödd, að hún hefði ekki orðið vör við snert­ing­una. „Veislan á þak­inu var svið­sett. Hún er ósönn. Ég meina það, að það getur ekki verið neitt annað að baki þess­ari heim­sókn en að setja þetta á svið.“

Spurður hvers vegna móð­irin ætti að koma í heim­sókn til að „siga dóttur sinni“ á hann: „Það er ekki mitt að skýra það.“ Hann kveðst vera með bók um málið í und­ir­bún­ingi.

Stríð „fámenns öfgahóps“ gegn réttarríkinu

Jón Baldvin sagði að margar konur gætu borið vitni um það að hann bæri virð­ingu fyrir konum og væri „óvenju­hátt­vís og til­lits­samur“.

Hann segir að til­efnið til að „vekja upp“ frá­sagnir af fram­komu hans hafi verið útgáfa nýrrar bókar hans. Nú hefur verið frestað útgáfu bókar um feril hans, Tæpitungu­laust. Jón Baldvin seg­ist hins vegar vera með aðra bók í vinnslu. „Á næst­unni mun ég gefa út bók um þetta mál: Það heitir: „Vörn fyrir æru - Hvernig fámennur öfga­hópur hefur sett rétt­ar­rík­inu á Íslandi stríð á hendur“. Og ég lýsi hér með eftir útgef­anda.“