„Helsti styrkur íslensku leið­ar­innar var sam­spil góðrar þekk­ingar á stöðu far­ald­urs­ins, öfl­ugrar sér­fræði­ráð­gjafar og góðs trausts,“ segir Karl G. Krist­ins­son, pró­fessor emeritus og yfir­læknir á sýkla- og veiru­fræði­deild Land­spít­al­ans. Hann gerir til­raun til þess að greina gengi Íslend­inga í COVID-far­aldr­inum í grein sem hann birti í Morg­un­blað­inu í dag þar sem hann ber saman alþjóð­leg gögn OECD, nið­ur­stöður í talna­grunni Oxford-háskól­ans um sam­göngu­tak­mark­anir og töl­fræði OWID (Our World in Data) sem snýr að bólu­setn­ing­ar­þátt­töku íslensku þjóð­ar­innar.

Þessi gögn sýna dán­ar­tíðni, aðgerðir og bólu­setn­ingar í 15 löndum á árunum 2020 til 2022. Í stuttu máli kom Ísland sterkt út úr sam­an­burð­inum og dán­ar­tíðnin næst lægst á meðal sam­an­burð­ar­ríkja. En afleið­ingar far­ald­urs­ins eru slungnar og birt­ast meðal ann­ars með vax­andi van­trausti gagn­vart bólu­setn­ingum og illa rann­sök­uðum krónískum veik­indum eins og „Long-COVID“.

Dánartíðni næstminnst innan OECD

Í grein sinni skrifar Karl: „Efnahags- og fram­fara­stofn­unin (OECD) hefur tekið saman dán­ar­tölur og leið­rétt þær fyrir …