Þjóð sem hvarf og þjóð sem kom í staðinn

Því miður var ekk­ert sann­kallað sagna­skáld að störfum þau 118 ár sem átök Rómar og Karþagó stóðu á annarri og þriðju öld fyrir upp­haf tíma­tals okkar, eða FT. Það hefðu getað orðið til ótrú­legar kviður og djúp­magn­aðar – spenn­andi átaka­saga í fyrsta stríð­inu, full af svipt­ingum –, harm­leik­ur­inn um Hannibal í því næsta – hann hófst svo hátt í byrjun, stóð svo nærri hinum mesta sigri en svipti sig loks lífi, hund­eltur og sigr­aður – og loks hryll­ing­ur­inn allur í umsátri þriðja stríðs­ins þegar mæð­urnar í Karþagó hentu börnum sínum í eld til að þau þyrftu ekki að und­ir­gang­ast lífs­tíð­ar­þræl­dóm hins grimma sig­ur­veg­ara.

Þessa sögu þekkjum við af vissu­lega dramat­ískum frá­sögnum róm­verskra ann­ála­höf­unda eins og Livíusar, en hugsið ykkur hvaða mat Hómer hefði getað gert sér úr þeim sögum sem þarna gerð­ust, eða Eskílos, Sófókles …?

Fleira var á seyði

Og …