Jónas Kwei Ting Sen er hávax­inn, dökk­hærður, aðeins far­inn að grána. Ættaður að norðan og frá Kína. Nú býr hann ásamt eig­in­konu sinni, Jóhönnu Jónas, í fal­legu rað­húsi þar sem nútíma­leg mál­verk hanga á veggjum innan um gamlar myndir frá Kína. Við setj­umst í mjúkan sófa í stof­unni og næstu tvo tím­ana opnar Jónas sál sína og segir frá gleði og sorgum og auð­vitað tón­list­inni.

Við byrjum á upp­haf­inu; til­urð þess að hann varð til. Hann sem heitir í höf­uðið á báðum öfum sínum. Annar var íslenskur, hinn kín­verskur.  
„Amma mín, Oddný Erlends­dóttir, fór til Edin­borgar að vinna þegar hún var ung. Þar kynnt­ist hún afa mínum, Sen Kwei Ting, sem var að læra upp­eldis- og sál­ar­fræði í háskóla og þau fóru að vera saman. Hún flutti með honum til Kína, þar sem þau bjuggu í um tutt­ugu ár áður en þau skildu. Þá flutti hún aftur heim, árið …