Jónas Kwei Ting Sen er hávaxinn, dökkhærður, aðeins farinn að grána. Ættaður að norðan og frá Kína. Nú býr hann ásamt eiginkonu sinni, Jóhönnu Jónas, í fallegu raðhúsi þar sem nútímaleg málverk hanga á veggjum innan um gamlar myndir frá Kína. Við setjumst í mjúkan sófa í stofunni og næstu tvo tímana opnar Jónas sál sína og segir frá gleði og sorgum og auðvitað tónlistinni.
Við byrjum á upphafinu; tilurð þess að hann varð til. Hann sem heitir í höfuðið á báðum öfum sínum. Annar var íslenskur, hinn kínverskur.
„Amma mín, Oddný Erlendsdóttir, fór til Edinborgar að vinna þegar hún var ung. Þar kynntist hún afa mínum, Sen Kwei Ting, sem var að læra uppeldis- og sálarfræði í háskóla og þau fóru að vera saman. Hún flutti með honum til Kína, þar sem þau bjuggu í um tuttugu ár áður en þau skildu. Þá flutti hún aftur heim, árið 1937.“ …




























Athugasemdir