Í blábyrjun 3. aldar ET ríkti upplausn í Kína. Hið mikilfenglega Han-veldi, sem hafði sameinað landið í fjórar aldir, var komin að fótum fram. Miðstjórnarvaldið í höfuðborginni Luoyang (700 kílómetra frá Bejing) var lamað vegna spillingar innan hirðarinnar, valdaránstilrauna lukkuriddara og uppreisna bændafólks.

Þegar vald keisarans var orðið lítið nema nafnið tómt gripu héraðsstjórar og herforingjar tækifærið og gerðust sjálfstæðir drottnarar hver á sínu svæði. Brátt var Kína orðið að blóðvelli þar sem tugir smákónga börðust um völd, auðlindir og fólk.

Höfuðborgin var brennd til ösku.

Á þessum tíma reis Cao Cao upp sem öflugasti maður Norður-Kína. Hann var embættismaður af mikilli valdaætt og reyndist nú bæði útsmoginn og raunsær stjórnmálamaður. Cao Cao tókst að handsama hinn unga keisara Xian og stjórnaði svo í hans nafni. Hann sameinaði norðurhluta Kína eftir 20 ára borgarastríð, kom á aga og nýtti rómaðar landbúmaðarumbætur til að brauðfæða gríðarlegan her sem hann sankaði að …