Skáldsagan, hvað í fjand­anum er hún? Á hún erindi, er ein­hver að lesa? Stútar gervi­greindin henni, eru algóryþmar Facebook og TikTok að fela hana fyrir okkur? Týnist hún í for­tíð­inni eða úti í geimi, er hún föst í borg­inni eða vakn­aði hún timbruð og týnd eftir sveita­ball? Er eitt­hvert pláss fyrir hana í heimi stríða og frétta af ham­förum, hluta­bréfum og ójöfn­uði?

Tekst skáldsagan á við nútím­ann, við heim­inn – og á hún að gera það? Er erind­is­leysið kannski einmitt erindið? Sem minnir okkur á það sem skiptir alltaf máli, þegar frétt­irnar hafa dáleitt okkur um að ákveðnir hlutir skipti öllu máli, hvort sem það er hrunið, kófið, nýjasta stríðið eða nýj­ustu nátt­úru­ham­far­irnar.

Þetta er vissu­lega eilífð­ar­spurn­ing. En skáldsagan snýst líka um eilífð­ar­spurn­ing­arnar. Við spurðum rit­höf­unda, þýð­endur, kenn­ara, borg­ar­full­trúa og hljóð­bóka­fram­leið­endur að þessu og ýmsu öðru varð­andi skáld­sög­una.

Skáldsagan er sérhannaður sjónauki

„Skáldsagan er leikur. Að lesa og að …