Það hafa skipst á skin og skúrir í lífi Elísa­betar Jök­uls­dóttur rit­höf­undar.  Þegar hún er spurð hvenær og hvers vegna á lífs­leið­inni hún hafi þurft á því að halda að finna ham­ingj­una aftur þá nefnir hún nokkur dæmi. Fyrst nefnir hún óham­ingj­una sem hún upp­lifði þegar hún var lögð í ein­elti í skóla í tvo vetur þegar hún var 11–12 ára.

„Það var hræði­legt. Pabbi og mamma voru nýskilin og ég fór í nýjan skóla og náði engu sam­bandi við krakk­ana. Það var stelpuklíka í bekknum sem réði öllu og sem not­aði þá taktík að láta eins og maður væri ekki til, að horfa ekki á mann eða horfa á mann með fyr­ir­litn­ing­ar­augna­ráði. Ég fékk ekki að vera með í partíum og maður var úti­lok­aður úr öllu félags­lífi. Þetta var and­legt ofbeldi og þetta fór rosa­lega illa með sjálfs­mynd­ina. Mér fannst ég vera alger skítur og ég var alltaf að …