Um þetta fal­lega lands­lag í Reykja­vík – sólin á fló­anum, blá fjöll, enda­laust myrkur, enda­laust ljós, enda­laus úrkoma, brjálað og rólegt haf, þögn sem vind­ur­inn kæfir – ganga­dyr eða hlið eða gáttir eða op eða hola að ljóð­heimum. Skáldin eiga passa, vega­bréfs­á­ritun fæst með höppum og glöppum, öllum frítt að banka upp á. 

Ef til er ein­mana nótt

þá lá hún hjá mér

á votum kodda

og strauk hár mitt.

Yrkir Ásdís Óla­dóttir í ljóða­bók­inni Haust­mál­tíð (1998). Úr nýj­ustu bók­inni, Óstöðv­andi skila­boð, átt­undu frum­sömdu ljóða­bók Ásdísar og kemur út í apríl, vel ég – til­vilj­un­ar­kennt – því ég gæti valið allt – ljóðið Afhverju: 

Ský á himni og gítar

sem guð hefur gleymt

og tunglið starir á mig

spyrj­andi í kaldri þögn. 

Vaki áfram

og neita að svara. 

…