Við erum ekki morð­ingjar. Bæði tit­ill­inn og bak­síðu­text­inn kalla strax á spurn­ing­una: Af hverju þurfa þau að neita? Og af hverju „við“? Þessar spurn­ingar fylgja manni í gegnum sög­una – og þótt það sé aug­ljóst hver annar helm­ingur þessa „við“ er þá er lengi óljós­ara með hinn. En þetta er játn­inga­saga, eins og kemur fram jafnt á bóka­kápu og mjög snemma í bók­inni.

Bókin hefst á þungskýj­uðum vetr­ar­degi í Reykja­vík. Og þó, þetta er bara smá úði og það virð­ist vera farið að vora, en það er svo þungt yfir aðal­per­són­unni að maður sér fyrir sér ein­tóman drunga. Við erum föst í huga sögu­per­sónu sem er búin að vera með skíta­veður í hausnum síð­asta árið.

Hún er ung skáld­kona sem ráfar um götur …