„Það er þennan dag í sept­em­ber 2010 þegar ég sendi bréfið til Bisk­ups­stofu. Þetta var eftir að ég hafði heyrt þessa áskorun í útvarp­inu að láta vita af mögu­legum kyn­ferð­is­brotum innan kirkj­unnar,“ segir Unnur Guð­jóns­dóttir, fyrr­ver­andi ball­et­meist­ari Þjóð­leik­húss­ins og blaða­maður sem rekur Kínasafn Unnar í miðbæ Reykja­víkur, aðspurð um hvenær hún hafi fyrst bent þjóð­kirkj­unni á kyn­ferð­is­brot prests­ins gegn stúlku­barn­inu á sjötta ára­tug síð­ustu aldar. Stundin fjall­aði um málið í blaði sínu sem kom út föstu­dag­inn 11. maí. 

Unnur segir að hún hafi vitað um kyn­ferð­is­brot prests­ins í nokkur ár þegar þetta var. Umræða um bisk­ups­málið svo­kall­aða, kyn­ferð­is­lega áreitni Ólafs Skúla­sonar bisk­ups, hafði verið mikil á þessum tíma í sam­fé­lag­inu.

Í bréfi Unnar til Bisk­ups­stofu, sem dag­sett er þann 17. sept­em­ber 2010, segir meðal ann­ars: „Ég var að hlusta á Gunnar Rúnar Matth­í­as­son [sjúkra­hús­prest og for­mann fagráðs þjóð­kirkj­unnar] í hádeg­is­út­varp­inu áðan, þar sem hann uppman­aði fólk að láta vita ef …