Það besta sem kom fyrir mig var þegar tilvera mín molnaði í sundur árið 2003. Ástarsamband leystist upp. Ég datt út af húsnæðismarkaðnum. Hafði aðeins efni á að leigja húsnæði án baðaðstöðu. Hljómsveitin mín gafst upp á ruglinu og streðinu. Leystist upp í einingar sínar. Menn sem ég taldi vini voru eingöngu viðhlæjendur. Skömmu síðar þekkti ég alla bardrauga Reykjavíkur með nafni. Ég óskaði þess heitast að geta endað hvert kvöld með því að týna mér í örmum þeirrar fyrstu sem brosti á móti þráhyggjufullri störu minni.

Ég hafði aldrei ætlað að verða blaðamaður en allt í einu hélt ég utan um dægurmáladeild stærsta dagblaðs landsins. Sannleikurinn var að ég var kominn með nóg af því að skrifa um sama fólkið sem var að endurtaka sömu hluti á sama tíma árs. Hroka mínum sveið undan sköpunarverkum þeirra sem ég fjallaði um. Sjálfur var ég auðvitað fullur af ófæddum meistaraverkum sem ég náði þó aldrei að byrja á. Ég óttaðist að þau myndu breytast í steinbörn í maga mér. Framar öllu þráði ég viðurkenningu og upphafningu. Ég var við það að klofna eins og atóm í kjarnorkusprengju.

Einn morguninn lá ég í fósturstellingu á klósettgólfinu inni á Fréttablaðinu. Ég áttaði mig á einföldum sannleika. Ég þyrfti að lifa. Skyndilega skyldi ég að ef ég myndi ekki byrja að lifa, þá myndi ég deyja. Ef ekkert skipti raunverulega máli lengur, gæti ég alveg eins elt það eina sem ég hafði aldrei almennilega treyst á. Innsæi mitt. Ég vissi að til þess þyrfti ég að kippa undan mér öryggisnetinu og vaða inn í óvissuna.

Ég gekk beint að skrifborðinu mínu, skrifaði uppsagnarbréfið og sendi það án yfirlesturs. Því næst tilkynnti ég öllum að ég væri að flytja til London. Ég var ekki kominn í íbúð, ekki vinnu og ef satt skal segja – engan tilgang. Ég ætlaði bara að fara út og vera tónlistarmaður. Einu tveir mennirnir sem ég þekkti þar voru í tónlistarbransanum. Það dugði mér. Mér var alveg sama hvort þetta myndi takast eður ei. Ég vissi bara að ég gæti ekki lifað með þá vitund að hafa aldrei látið á það reyna. Það voru engin rök í þessari ákvörðun. Það var einhver innri tilfinning. Þetta var eitthvað innst inni sem vissi að ég myndi gera þetta einn daginn. Nú var komið að því.

Eins og fyrir galdur féll allt upp í hendurnar á mér stuttu eftir að ég tók þessa ákvörðun. Fékk húsnæði á frábærum stað í Blackheath-hverfi London og Fréttablaðið bauð mér svo að vera áfram á launum hjá þeim ef ég samþykkti að skrifa þaðan.

Ég sagði upp leigunni og ungu konunni sem ég var að deita. Henti húsgögnunum mínum í Sorpu, gaf bíldrusluna í partasölu og færði geisladiskasafnið í möppur. Vafði hljóðfærum mínum og fötum í cellofan á bretti hjá Eimskip og sendi aleiguna af stað með skipi. Rakaði af mér hárið og hoppaði upp í næstu flugvél.

Fyrstu dagana var það eina sem ég gerði að ráfa um London með A-Z bókina í töskunni, tónlist og Máttinn í Nú-inu í i-Podnum. Það var engin fortíð. Það var engin framtíð. Það var bara eitt skref í einu og hvað sem myndi henta mér þá og þegar.

Eftir tvær vikur af því að yrða varla á aðra lifandi veru fór ég að sjá kostina í því að gera einhver framtíðarplön. Ég bæði hataði og elskaði að vera í maurabúinu. Þar sem enginn horfir í augun á þér. Enginn veit hver þú ert. Þar sem fortíð þín skipti engu. Ég kom mér í samband við eina umboðsmanninn sem ég þekkti í borginni og fékk mér aukavinnu á barnum á horninu. Það var nóg.

Án þess að átta mig á því á þeim tíma lagði þessi ákvörðun mín grunninn að öllu lífi mínu í dag. Ég kynntist ótrúlegu fólki, rataði inn í villtustu ævintýr sem gaman væri að segja frá síðar. Fyrst og fremst lærði ég hvernig maður fylgir eigin sannfæringu. Það er fullvissa mín að vegna þess að ég þorði að þramma stíginn sem enginn tróð – leiddi lífið mig inn á brautir sem skapa alla veröld mína í dag. Ég dýpkaði mig sem listamann. Lenti í aðstæðum sem vöktu áhuga minn á sálfræðinni. Einnig varð þetta til þess að ég kynntist eiginkonu minni.

Í sálfræðinni myndum við skilgreina innsæi sem mat sem verður til án rökrænnar hugsunar. Í Tao-isma kalla þeir þetta ‚Wu-wei‘. Einhvers konar visku náttúrunnar sem keyrir á æðri og eldri lögmálum en huganum er kleift að ná utan um. Að reyna að skilja þau væri svona svipað ómögulegt verkefni og fyrir maur að ætla að skilja hvernig tölva virkar. Samt er í boði fyrir alla að tappa sig inn í þessa vitund á hverju einasta augnabliki. Það gerir maður með því að þjálfa athygli sína handan huga og tilfinninga. Að verða vitundin sjálf sem maður verður var við, í stað þess að vera hugur sinn eða tilfinningar.

Ef skóli lífsins hefur kennt mér eitthvað, þá er það að fylgja þessu innsæi. Gefa mig því algjörlega á vald og hætta að reyna að skilja eða spá fyrir um allt sem var eða koma skal. Treysta því að þessi vitund leiði mig að réttri ákvörðun og/eða aðstæðum.

Öll verstu skeið ævi minnar hafa einkennst af því að mig dagdreymir of lengi og gleymi að tappa inn í þessa náttúrulegu auðlind. Þá fer hugur minn aftur í það að spinna Söguna miklu. Söguna um mig, frá mér til mín – sem fjallar iðulega um mitt stórkostlega mikilvægi sem einstaklingur.

Líkamlegur sársauki er þess eðlis að athygli þín sogast inn í miðjuna á honum. Svo þegar athyglin læsist í verknum yfirtekur hann vitundina og verður sjálfur alheimurinn. Eina leiðin út er að æfa sig í að færa athyglina að einhverju öðru. Það er eins með andlegan sársauka. Festist athyglin okkar í honum magnast upp slítandi orka í taugakerfinu sem birtist okkur í formi óþægilegra tilfinninga. Að læsast í miðju sjálfs síns er æðsta birtingarmynd andlegra veikinda. Kannski stærsti andlegi sársauki sem upplifaður verður? Þess vegna fæðist andleg vakning yfirleitt í andlegum sársauka. Hann neyðir mann til þess að færa athyglina frá miðju sjálfsins. Frá „hugmyndinni“ um „mig“ að einhverju öðru. Að innsæinu. Wu-wei, eins konar alheimsvitund í dulargervi persónu.

Með vaxandi notkun á gervigreind eru nú uppi kenningar um að næsti andlegi kvilli manna verði vegna þekkingar-oftrausts á þessa nýju tækni. Að í stað þess að fylgja innsæinu, spyrjum við bara gervigreindina hvað sé best. Hræðilegt í ljósi þess að tæknin hefur ekki og mun aldrei öðlast aðgang að meðvitund lifandi vera. Aðgangur að wu-wei er lokaður um alla tíð. Guð minn góður hvað hún bullar líka stundum mikið! Hvað verður um þá sem fórna sjálfu innsæinu fyrir siðlausa klappstýru?

Slakið á. Full athygli á stund og stað. Hér er allt sem þarf.