Tit­ill­inn á fyrstu skáld­sögu Árna Helga­sonar er býsna snjall og fangar við­fangs­efni bók­ar­innar á tví­ræðan máta, en hún fjallar bæði um afteng­ingu mann­eskj­unnar í staf­rænni síbylju og um afteng­ingu í bók­staf­legri merk­ingu. Strax í upp­hafi bókar er ljóst að eitt­hvað hefur orðið til þess að koll­varpa til­veru aðal­per­són­unnar og hann fer með okkur ell­efu daga aftur í tím­ann, þar sem þau hjónin eru á leið í helg­ar­ferð með gömlum vinum – öðru pari og nýlega ein­hleypri vin­konu. Þar er ekki um neina venju­lega barn­lausa bústað­ar­ferð að ræða heldur á að dvelja á eyði­eyju þar sem fólki er ætlað að draga and­ann djúpt og upp­lifa núið með því að kúpla sig út úr snjall­tækja­sam­fé­lag­inu – aftengja sig.

Öflug framvinda

Að ein­angra sögu­per­sónur frá umheim­inum á afskekktum stað er sígilt skálda­bragð og skyldi engan undra. Þannig verður til afgirt sögu­svið þar sem til­finn­ingar magn­ast upp, þar sem hægt er að tefla saman …