Þetta hlýtur að vera endir­inn ...
Í blóð­ugri og brjál­aðri nótt færð­ust spreng­ing­arnar nær og nær og eld­arnir gleyptu það sem eftir var af þessum tjöldum og íbúum þeirra.
Ég hélt að þetta væru enda­lokin.
Ég faðm­aði börnin mín og konan mín skalf, eins og jarð­skjálfti upp á 7 stig væri að hrista við­kvæma lík­ama okkar.
Við sátum í horn­inu í tötra­legu tjald­inu okkar, sem gat ekki verndað okkur fyrir sum­ar­hit­anum eða vetr­ar­rign­ing­unum, svo hvernig gat það verndað okkur fyrir tonnum af sprengjum?

Sprengju­árás­irnar hættu ...
Og ég hafði aðeins eitt í huga: að finna öruggt skjól fyrir litlu fjöl­skyld­una mína.
Ég kveikti á sím­anum mínum, skoð­aði Facebook, leit­aði að ein­hverjum.

Ég sendi út beiðnir hér og þar, eftir að stjórn­völd heims­ins höfðu snúið baki við okkur.
Ég skrif­aði mikið, ég sár­bændi mikið ...
En eng­inn hlust­aði, eng­inn svar­aði.

Örvænt­ingin byrj­aði að læð­ast að mér aftur,
en …