Biðin eftir frum­sömdum íslenskum söng­leik er loks á enda, eða svona nokkurn veg­inn. Söng­leikja­fram­boð síð­ustu miss­era hefur ein­kennst af glymskratta­söng­leikjum, íslenskum og erlendum. Stormur sver sig í ætt við þetta list­form en nokkur frum­samin lög er þó að finna. Þjóð­leik­húsið stígur fast til jarðar og fær til sín Unu Torfa­dóttur, unga tón­list­ar­konu sem kom eins og storm­sveipur inn í íslenskt tón­list­ar­líf fyrir nokkrum árum, til að semja söng­leik með Unni Ösp Stef­áns­dóttur, sem einnig leik­stýrir. 

Stormur fjallar um vina­hóp sem stendur á tíma­mótum í líf­inu, nýút­skrif­uður úr fram­halds­skóla og stendur á þrös­k­uldi full­orð­ins­ár­anna. En til­vistin er ekki dans á rósum og fram­tíðin er snúið fyr­ir­bæri, spenn­andi og ógn­væn­leg í senn. Leik­hóp­ur­inn er að mestu sam­an­settur af ungu fólki sem stendur í sömu sporum og per­sónur söng­leiks­ins, að feta sín fyrstu skref í heimi full­orð­inna. 

Sjarmerandi og sannfærandi

Sögu­þráð­ur­inn er kannski ekki sá frum­leg­asti sem snýr að und­ir­bún­ingi fyrir útgáfu­tón­leika aðal­per­són­unnar …