Beja heitir rúm­lega 35.000 manna borg sunn­an­vert í Portúgal. Hún er mið­punktur í sól­ríku blóm­legu land­bún­að­ar­hér­aði sem stundum er kallað brauðkarfa lands­ins, því þar sprettur svo vel af hveiti en líka ólífum, vín­berjum og öðru góð­gæti. Bærinn er frið­sæll og þar ger­ist fátt – bless­un­ar­lega, segja íbú­arnir. Bæj­ar­stjór­inn er brosmildur vina­legur karl úr flokki sós­í­alista, Paulo Arsénio.

Und­an­farna viku hefur hann stússað við að opna gervi­gras­völl inni í bænum og blásið til mark­aðar bænd­anna í nágrenn­inu, auk þess sem menn­ing­ar­mið­stöð var opnuð með sýn­ingu er helguð er rit­höf­und­inum Manuel Ribeiro, sem fædd­ist í smá­þorpi rétt sunnan Beja og skrif­aði á fyrri hluta 20. aldar stórar skáld­sögur um sam­fé­lags­mál sem efst voru á baugi.

Og hví er hér komin flækju­saga um þennan kyrr­láta, að ég segi ekki syfju­lega bæ?Jú, jafn­vel það á sér skýr­ingu.

Gervigreindin velur greinarefni

Á dög­unum var ég að spjalla á Facebook við vin …