Árin upp úr 1980 í íslensku rokk­sög­unni hafa löngum verið lauguð dýrð­ar­ljóma, ekki síst í hugum þeirra sem upp­lifðu tíma­bilið (eins og mér). Mikil end­ur­nýjun átti sér þá stað á þessum tíma. „Gömlu“ popp­ar­arnir viku fyrir nýjum, skýr­ast komu kyn­slóða­skiptin fram í Bubba/Björg­vins-tog­streit­unni. Bubbi var drátt­ar­klár­inn sem ruddi leið­ina með vin­sældum sínum og ægi miklum töffara­töfrum. Friðrik Þór Frið­riks­son ætl­aði fyrst að gera heim­ild­ar­mynd um Bubba einan, en verk­efnið vatt upp á sig og varð að Rokki í Reykja­vík. Myndin var svo afger­andi að síðan þá hefur tíma­bilið verið nefnt Rokk í Reykja­vík-tíma­bilið. 

Berstrípað og hrátt

Eitt af snilld­ar­böndum þess­ara tíma var tríóið Jonee Jonee, sem kom frá Garðabæ. Það þótti nýlunda, enda hafði fátt af viti komið þaðan fram að því. Þeir voru svalir, klæddu sig upp í ein­falda hljóm­sveit­ar­bún­inga og tóku greini­lega glæsi­bandið Devo sér til fyr­ir­myndar í sviðs­hreyf­ingum. Meira að segja nafnið Jonee Jonee var komið lóð­beint frá Devo-lag­inu Come Back Jonee. Músíkin var þó ekk­ert Devo-leg, ber­strípað og hrátt nýbylgjupönk. Bara bassi og trommur og ein­staka sax­ó­fón­púst, en það gekk alveg upp því Berg­steinn trommari og Heimir bassa­leik­ari eru svo þéttir og góðir. Text­arnir eru skemmti­legar pæl­ingar um lífið og til­ver­una, oft ljóð­rænar og stundum tor­skildar, sem Þorvar söng, tal­aði og æpti með til­þrifum – og hinir rumdu og æptu með. Hljóm­sveitin var á árum áður fræg­ust fyrir lagið Af því að pabbi vildi það. Hljóm­sveitin kom út plöt­unni Svonator­rek 1982, en hún þótti mis­heppnuð af því sándið var þunnt og kraft­laust, og bandið logn­að­ist út af skömmu eftir útgáf­una eins og ger­ist. Hér eru níu af lög­unum af Svonator­rek, sjö vantar.

Haldið í ræturnar

Arfleifð sveit­ar­innar lá því óbætt hjá garði í öll þessi ár. Mjög vel til fundið var að koma tón­list­inni út á ný. Farin var sú leið að taka allt upp aftur. Hér hefði margt getað klikkað, til dæmis hefði verið hægt að ofnota nútíma­tækni, sem fleygt hefur fram á þessum rúmu 40 árum, eða ofhlaða á upp­tök­urnar. Bless­un­ar­lega halda menn í ræt­urnar, hafa þetta ein­falt, kraft­mikið og bein­skeytt, og ef hlaðið er á bassa­grunn­inn er það bara til að auka áhrifin. Bandið öslar í gegnum 21 lag, sem öll eru frekar upp­gíruð og ólg­andi. Menn voru lítið í ball­öðum á þessum tíma. Að hlusta á plöt­una í gegn er ánægju­leg upp­lifun, maður fer aftur í tím­ann og finnur gamlar nýbylgju­taugar þenj­ast. Lang­flest lögin eru þrusu skemmti­leg – Ég er einn af þeim, Helgi Hós, Hávaði, Hver er svo sekur – sígræn Jonee-lög, sem maður sá á tón­leikum fyrir manns­aldri, og þetta rennur ljúf­lega en ákveðið í gegn. Meiri jafn­ari sælu­hrollur er á fyrri hlið­inni, nokkur slapp­ari lög á seinni hlið draga úr heild­ar­upp­lifun­inni.

Smá nöldur

Sem list­gripur er Annar dagur glæsi­legur. Hnaus­þykkur svörtum vínyl er pakkað í eldrautt umslag með texta- og mynda­bók. Verandi (rokk)sögu­fík­ill sakna ég dálítið að saga sveit­ar­innar sé ekki sögð í minn­ing­ar­brotum eða rokk­sögu­legum texta. Hvað rak bandið áfram? Hvernig kom þetta til? Hvað voru þeir að gera á Ítalíu og hvaða fólk er þetta sem semur marga text­ana þeirra (Þor­steinn G. Þor­steins­son semur hér heila 11 texta – Hver er það!?). En þetta er nú bara smá nöldur. Í það heila er útgáfan frá­bær, Jonee Jonee eru komnir á þann stall sem þeir eiga skilið að vera á og allir sem unna frísk­andi, leit­andi og skemmti­legu (nýbylgju)rokki – og þá sér­stak­lega Rokk í Reykja­vík-tíma­bil­inu – ættu þegar í stað að skunda ofan í næstu plötu­búð og verða sér úti um þennan gæða­grip.