Við erum stödd í japönskum bæ árið 1991. Fjórtán ára strákur lendir í hrika­legu ein­elti en ving­ast við bekkj­ar­systur sína, Kojima, sem er þján­inga­systir hans – þau eru helstu skot­mörk ein­elt­is­seggj­anna í bekknum. Framan af er þetta frekar hefð­bundin ung­linga­bók í ljóð­ræn­ari kant­inum, en hægt og rólega opin­ber­ast ætlun höf­undar: þetta er í raun heim­speki­leg rök­ræða um ein­elti.

Kawakami hefur sjálf lýst því yfir að Svo mælti Zaraþústra hafi verið áhrifa­valdur og í raun má segja að tvær lyk­il­per­sónur bók­ar­innar séu á sinn hátt mál­pípur ann­ars vegar níhíl­isma Nietzsche og hins vegar fornrar kín­verskrar speki. Kojima reynir að finna merk­ingu í ein­elt­inu, talar um „ynd­is­lega veik­leika“ – en á móti segir einn ein­elt­is­segg­ur­inn ein­fald­lega: „Eina ástæðan fyrir því að þú lentir í þessu er að þú varst nálægur þegar ein­hvern lang­aði til að kýla ein­hvern.“

En virkar þessi heim­speki sann­fær­andi þegar hún kemur úr munni fjórtán ára krakka? Vissu­lega hugsar maður stundum í miðri níhíl­ískri ein­ræðu að svona myndi eng­inn fjórtán ára krakki tala, en það kemur ekki að sök, maður trúir því samt alveg að hann myndi hugsa um það bil svona um það, þetta virkar þótt það sé ekki full­kom­lega raun­sætt. Í eft­ir­mála íslensku útgáf­unnar segir Maríanna Clara Lúth­ers­dóttir rétti­lega að það sé áhuga­vert að svið­setja þessar hug­myndir í „heimi þar sem hug­myndir og til­finn­ingar eru ekki margræddar og útþvældar, heldur ferskar, hráar og nýjar.“

Eineltið sjálft er óhugn­an­legt og satt best að segja nokkuð ýkt á köflum, þetta er ein­hver allra versta teg­und ein­eltis sem hægt er að hugsa sér, en það sem er áhrifa­rík­ara eru við­brögðin, að sjá hvernig er að lifa undir ógn­ar­stjórn ein­eltis og hugsa um það alla daga. Aðal­per­sónan er nefni­lega aldrei nefnd á nafn, þessi strákur er kall­aður Auga af því hann er rang­eygður, en það er eins og ein­eltið hafi brotið niður per­sónu­leika hans – hann speglar sig í Kojimu og ein­elt­is­seggj­unum Ninomiya og Momose, segir þeirra sögur frekar en sína eigin, sem maður skynjar að hann sé orð­inn sann­færður um að sé einskis virði.

Og í ógn­ar­stjórn ein­elt­is­ins er það Kojima sem er í þög­ulli and­spyrnu, en þetta er and­spyrna písl­ar­votts­ins, sem kemur í ljós að er ekki raun­veru­leg lausn, þótt hún geti veitt tíma­bundna huggun. Það kemur oft á óvart hvaða heim­speki er hjálp­leg­ust í þessum aðstæðum og hvað leiðir þig í ógöngur – og í raun er ljóst að hvorug lífs­sýnin mun duga ein og sér í við­sjár­verðum heimi. Eymdin elskar félags­skap, en hún er ekki endi­lega góður félags­skapur ef áfram­hald­andi sam­eig­in­leg eymd er skil­yrði.

Heim­spekin reyn­ist líka dýr­mæt til þess að fram­kalla sárar til­finn­ingar sem ein­elti fylgja – í raun er bókin vís­bend­ing um að mögu­lega hjálp­aði ein­hver sár reynsla Nietzche og spek­ingum forn­aldar að fram­kalla kenn­ingar sínar, og mögu­lega er óklárað upp­gjör við slíka reynslu ástæða veik­leika téðra kenn­inga. Tit­ill­inn Heaven vísar til upp­á­halds­lista­verks Kojimu, sem hún kemst aldrei í að sýna aðal­per­són­unni. Auga fær aldrei að sjá himna­ríki, það er alltaf handan seil­ingar, rétt eins og end­an­leg svör.

Bláendir bók­ar­innar er vissu­lega dálítið snöggsoð­inn og þýð­ing­ar­bragur á verk­inu á köflum, orðið mið­skóli stakk sér­stak­lega, en á móti er text­inn heilt yfir læsi­legur og ryþmískur og sagan gríp­andi og hug­vekj­andi. Og blóðið frýs þegar Momose, stað­geng­ill Nietzche í japönskum gagn­fræða­skólum, segir: „Við erum bara krakkar. Á okkar aldri telst ekk­ert vera glæpur.“