Ásta hefur sjaldan verið hress­ari, komin á eft­ir­launa­aldur og nýtur lífs­ins heima hjá sér. Má vera að hún sé farin að gleyma af og til, hafi minni þrótt en áður og segi sömu sög­urnar út í hið óend­an­lega. En er það ekki hluti af því að eld­ast? Með Guð í vas­anum, skrifað og leik­stýrt af Maríu Reyndal, er fyrsta frum­sýn­ing Borg­ar­leik­hússs­ins á þessu leik­ári og gefur góð fyr­ir­heit um fram­haldið.

Á heima­síðu Alzheimer sam­tak­anna má finna lista yfir ein­kenni sjúk­dóms eða ástands sem margir aðstand­endur eldra fólks kann­ast við. Þar má telja gleymni, minnk­andi félags­færni, erf­ið­leikar við venju­bundnar athafnir og per­sónu­leika­breyt­ingar á meðal ann­arra. Ein og sér eru ein­kennin ekki endi­lega alvar­leg en saman umbreyta þau ekki bara lífi þeirra sem kljást við Alzheimer, heila­bilun og elli­glöp heldur lífi aðstand­enda líka.

Byggt á reynslu af veikindum móður

Í form­inu minnir Með Guð í vas­anum óneit­an­lega á leik­ritið …