Útlend­ingar sem vill­ast til Íslands er að verða lítil hlið­ar­grein í íslenskri kvik­mynda­sögu. Fyrst komu útlenskir meðal-Jónar til lands þar sem útlend­ingar sáust varla í Á köldum klaka og Stuttum Frakka, eftir fálka­ræn­ingja Friðriks Þórs komu jað­ar­settar konur til lands­ins í Andið eðli­lega og Wolka og loks for­dekraður danskur prestur í Volaða land.

Þetta býður vissu­lega þeirri hættu heim að leik­stjórar detti í allar klisju­súp­urnar, en heilt yfir hefur þessum leik­stjórum tek­ist merki­lega vel að fá gests augun lánuð til að sjá eitt­hvað nýtt og ferskt við Ísland – og það á bless­un­ar­lega við um Northern Comfort.

Við byrjum skýjum ofar – sem reyn­ist þó vera á jörðu niðri í London, þar sem hópur flug­hrædds fólks í flug­hermi reynir að ná valdi á hræðsl­unni. Svo fylgjum við fast­eigna­sal­anum Söru eftir, konu sem virð­ist vera með flest sitt á hreinu og gengur vel í líf­inu – en lifir í lygi með sína flug­hræðslu, sem litar allt hennar líf og hún veit að hún þarf að gera eitt­hvað í því áður en spila­borgin hrynur.

Þessi ein­faldi upp­haf­skafli reyn­ist svo til­finn­inga­akk­eri mynd­ar­innar, þótt maður sé kannski laus við flug­hræðslu þá erum við flest haldin ein­hverjum órök­réttum ótta, sem er okkur enda­laus far­ar­tálmi í líf­inu og fær okkur til að haga okkur heimsku­lega og órök­rétt og jafn­vel ljúga. Til­finn­ingin er merki­lega svipuð þótt ótt­inn sé ekki endi­lega sá sami. Og þetta er mynd þar sem hvít lygi kemur per­són­unum ítrekað í koll.

Svo mætum við í hið raun­veru­lega flug og stuttu eftir flug­tak er lykilaugna­blik þar sem maður áttar sig á að þetta er hin íslenska Triangle of Sadness, þegar skand­in­av­íski tækni­brós­inn tekur æðiskast og maður minn­ist þess að í Sorg­ar­þrí­hyrn­ingi Östlunds var skand­in­av­íski tækni­brós­inn einna skástur auð­kýf­ing­anna. Þetta er þó jarð­bundn­ari mynd þrátt fyrir loft­hæð­ina, þau ná fæst upp í eina pró­sentið á meðan millj­arða­mær­ing­arnir í Triangle of Sadness voru í efsta pró­mill­inu. Þau eru líka mann­legri og við­kunn­an­legri þrátt fyrir að öll eigi það til að vera óþol­andi og eig­in­gjörn líka. Sorg­ar­þrí­hyrn­ing­ur­inn var fyrst og fremst ískrandi satíra og Northern Comfort er vissu­lega gam­an­mynd líka, en ekki síður drama og á kafla smá hryll­ings­mynd (rit­höf­undur missir vitið á afskekktu hót­eli, halló Shining), eitt­hvað sem tón­list Daníels Bjarna­sonar und­ir­strikar skemmti­lega. Tón­listin er oft mögnuð, sér­stak­lega í fyrri hlut­anum, þar sem lítil stef sögðu risa­stóra sögu.

Fyrst og fremst er þó gaman að fylgja þessum kostu­legu per­sónum. Timothy Spall stelur ófáum senum og er nógu góður leik­ari til að átta sig á að í svona hlut­verki er það dyggð að ofleika. Seint í mynd­inni mætir Björn Hlynur Har­alds­son og stelur ófáum senum líka, það er gaman að sjá hann sleppa alger­lega fram af sér beisl­inu – og vera um leið helsta sögn mynd­ar­innar um það hvernig Ísland er hægt og rólega að verða túristapara­dís fyrir rík­asta pró­sent jarð­kringl­unnar.

Sverrir Guðnason er óþekkj­an­legur og skemmti­legur sem tækni­brós­inn Alfons og Ella Rumpf, sem kærastan Coco, leikur per­sónu sem kemur stundum á óvart, en er þó sú per­sóna sem hefði mátt þróa aðeins betur. Þá er full­trúi almúg­ans, Simon Manyonda, sem far­ar­stjór­inn sein­heppni Charles, lúm­skt góður í hlut­verki manns sem er að missa tökin sem far­ar­stjóri kröfu­harðra auð­manna.

Í minni hlut­verkum er Rob Delaney eft­ir­minni­leg­astur sem kven­samur flug­maður en kær­asti Söru er veikur hlekkur, mik­il­vægur fyrir sög­una en full óáhuga­verður. Það er hins vegar Lydia Leonard sem heldur mynd­inni uppi sem Sara, þetta er marg­breyti­leg per­sóna og það sést í and­lit­inu á henni, sem geymir margar konur eftir því hvaða hlut­verk Sara þarf að leika núna, enda á sífelldum flótta – og kannski er það hin raun­veru­lega merk­ing tit­ils­ins: Ísland sem tíma­bundið skjól. Ef maður hefur efni á því, auð­vitað.