Fimmta Indiana Jones-myndin reyn­ist til dæmis prýði­leg skemmtun – enda er Phoebe Waller-Bridge stór­skemmti­leg þar sem harð­haus­inn Helena Shaw, guð­dóttir Indy, sem hann kallar ávallt Wombat. Persónan er eins og beint upp úr orð­heppnum screwball-myndum fimmta ára­tug­ar­ins og Waller-Bridge fer ótrú­lega vel að leika ólík­inda­tól og hörku­tól með pass­lega sveigj­an­legan sið­ferð­is­kompás. Svo horfir maður bara á Fleabag-þætt­ina hennar aftur, á meðan maður lætur sig dreyma um að hún fái sína eigin hasar­seríu, enda er myndin í raun ekk­ert síður um hana en Dr. Jones.

Mission: Impossi­ble-mynd­irnar hafa alltaf þurft að reiða sig á öfl­ugar mót­leikkonur til að draga fram alvöru til­finn­ingar úr spýtu­kall­inum Tom Cruise – og tókst það best í þeirri fimmtu, þar sem hin sænska Rebecca Ferguson labbar beint inn úr Casablanca sem hasar­út­gáfan af Ilsu Lund, enda nefnd eftir henni – Ilsa Faust. Hún er því miður lítið í nýj­ustu mynd­inni, en það er mynd­inni til happs að hand­bendi skúrks­ins er Paris, þög­ult morð­kvendi sem Pom Klem­enti­eff leikur og skapar eft­ir­minni­lega per­sónu með lík­ams­tján­ingu, dans­kenndum bar­daga­hreyf­ingum og svip­brigðum – það er nán­ast eins og hún hafi villst úr þög­ulli mynd og stelur þess­ari splunku­nýju tal­mynd með húð og hári.