Ég hef sára­litla reynslu af vímu­efnum sem eru sterk­ari en áfengi. Mér finnst bjór góður en hef engan áhuga á að sprauta eitri í æð eða sjúga kók í nös. Þá drekk ég frekar sak­lausu útgáf­una af kóki á meðan ég nota kredit­kortið til að kaupa flug­miða, ekki til þess að skipta hvítum línum í næsta partíi.

En ég sá Dýra­garðs­börnin þegar ég var lít­ill, ég á vini sem hafa tekið miklu sterk­ari efni en ég – og þess vegna þyk­ist ég geta full­yrt að sá heimur reyk­vískra dýra­garðs­barna sem birt­ist í smá­sagna­safni Berg­lindar Óskar er sannur. Sannur á þann hátt sem ein­ungis góður skáld­skapur getur verið. Og hér heldur alvöru skáld á penna – skáld­kona sem finnur ljóð­rænu í því ljótasta og hvers­dags­leg­asta í mann­líf­inu, verstu nið­ur­túrum og sund­laug­inni á Tene, á mis­heppn­uðu Tinder-deiti og hjá mið­aldra konu í úti­vist­ar­galla.

Ég skynja end­ur­tekn­ing­una, ég skynja að þótt …